Μετά το έμφραγμα

Αφού χρειαστήκαμε μισό κουτάκι υπογλώσσια κατά τη διάρκεια του ματς, κι άλλο μισό Λεξοτανίλ στο τέλος για να έρθουμε στα ίσα μας, μπορούμε πλέον να πανηγυρίσουμε τη χτεσινή νίκη-πρόκριση στα ημιτελικά επί της αξιόμαχης Τουρκίας.

Μετά βέβαια χρειάστηκε να υποστούμε και όλη τη δημοσιογραφική παπαρολογία για την ελληνική ψυχή, την καρδιά του νικητή, τη συκωταριά του θριαμβευτή και το DNA του τσολιά, όπως ήταν αναμενόμενο. Τρίχες κατσαρές, με το συμπάθειο. Είπαμε ότι σε αυτό το επίπεδο, τέτοια ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες των λεπτομερειών, ω λεπτομέρειες. Αν ευστοχούσε ο Αρσλάν στο τρίποντο της καταστροφής, οι ίδιοι άνθρωποι θα έλεγαν για τα επιπόλαια και αγχωμένα κωλόπαιδα που δεν άντεξαν το βάρος της φανέλας και πουλούσαν τις μπάλες στους Τούρκους. Και η αλήθεια είναι ότι οι δικοί μας έκαναν ό,τι μπορούσαν για να χαρίσουν το ματς στον αντίπαλο, και όχι μία και δύο φορές. Αλλά τελικά τα καταφέρανε.

Πίσω ωρέ και σας έφαγα!

Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει, βέβαια. Για ποιο λόγο θα πρέπει αυτά τα παιδιά, που στο κάτω κάτω της γραφής προχτές γνωριστήκαν μεταξύ τους, να παίζουν τόσο αγχωμένα; Καλές οι νίκες, οι διακρίσεις και τα μετάλλια, αλλά το πρώτο και βασικότερο ζητούμενο είναι να χαιρόμαστε εμείς το μπάσκετ που βλέπουμε και οι παίκτες το μπάσκετ που παίζουν. Κι όταν τους βλέπεις να παίζουν με τόσο άγχος, είναι προφανές ότι δεν το χαίρονται. Ήρεμα ρε παιδιά, ένα παιχνίδι είναι που να πάρει ο διάολος!

Κι αφού τά 'πα και ξαλάφρωσα, ας περάσουμε στα αγωνιστικά: Χτες η ομάδα παρουσιάστηκε με δύο πρόσωπα. Πολύ καλά στημένη στην αμυντική της λειτουργία και πολύ άσχημα στην επιθετική. Ο Καζλάουσκας επέλεξε να περιορίσει τα μεγάλα ατού των Τούρκων και τα κατάφερε, ιδίως στο πρώτο ημίχρονο που Τούρκογλου και Ιλιάσοβα έμοιαζαν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο. Κάποιες ζημιές μας κάνανε οι υπόλοιποι, όπως ο Ονάν, αλλά αυτό ήταν ένα ρίσκο που έπρεπε να πάρουμε και σαν τακτική ήταν πετυχημένη. Μπροστά όμως παίξαμε πολύ συντηρητικά, δεν τρέξαμε καθόλου, μολονότι η υπεροχή μας στα ριμπάουντ ήταν για πρώτη φορά τόσο συντριπτική. Γιατί άραγε; Νομίζω ότι έπρεπε να ρισκάρουμε λίγο περισσότερο, και να προσπαθήσουμε να τους σκάσουμε τους Τούρκους.

Η αλεπού ο Τάνιεβιτς, βλέποντας ότι η Ελλάδα δεν ξεκολλάει στο σκορ, τράβηξε τα αστέρια του στον πάγκο και τα κράτησε φρέσκα για το τέλος. Και προς στιγμήν φάνηκε ότι το κόλπο θα πετύχει: όταν ο Τούρκογλου έγραψε το 63-57 με τρίποντο, 2:23 πριν τη λήξη, είπα "τετέλεσται". Αλλά εκεί οι δικοί μας το πήραν πεισματικά: δύο ασίστ ο Σπανούλης, δύο τρίποντα ο Ζήσης και ο Πρίντεζης, παράταση. Ε, μετά καθάρισε ο V-Span, κι ελπίζω να το είδατε γιατί άξιζε τον κόπο!

Τέλος πάντων, στόχος επετεύχθη και σήμερα μπορούμε νομίζω να πάμε να παίξουμε με τους Ισπανούς χωρίς καμία πρεμούρα. Είναι καλύτεροι από εμάς, το ξέρουν και το ξέρουμε, αν μπορέσουμε να τους κλέψουμε το ματς έχει καλώς, αν μας ξεκάνουν (που είναι το αναμενόμενο) πάλι έχει καλώς. Το μεγάλο τους ατού, πέραν της σχεδόν τέλειας ομάδας που έχουν, είναι ότι μας έχουν πάρει τον αέρα και ξεκινάνε με ψυχολογικό αβαντάζ. Το δικό μας ατού είναι ότι δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε. Αλλά εδώ, αν θέλουμε να έχουμε κάποια ελπίδα, θα χρειαστούμε επιτέλους και λίγο τον κ. Καζλάουσκας: κόντρα στην Ισπανία ένα συμβατικό κοουτσάρισμα δεν αρκεί, χρειάζονται παπατζιλίκια, και αυτά είναι δουλειά του προπονητή να τα σκεφτεί και να τα διαλέξει. Για να δούμε.

Μια κουβέντα ακόμα για τον Σπανούλη: μπορεί να έχει χίλια δυο κουσούρια, να ταλαιπωρεί την μπάλα, να ξεχνάει να κοιτάξει το χρονόμετρο, να κάνει κάτι γιουρούσια του χάρου στη ρακέτα, αλλά ένα πράμα δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, το παλικάρι έχει περίσσεμα από αυτό που οι Ισπανοί ονομάζουν cojones. Όταν η μπάλα ζυγίζει 200 κιλά, ο Βασιλάκης δεν κρύβεται: θα την πάρει και θα προσπαθήσει να κερδίσει. Για όσους θυμούνται μεγάλους παίκτες του παρελθόντος, όπως ο Σαν Επιφάνιο και ο Αντονέλο Ρίβα, που σε κάτι τέτοια ματς εξαφανιζόντουσαν από το παρκέ, αυτό σημαίνει κάτι.

Όσο για τον άλλο προημιτελικό, οι Κροάτες είναι άξιοι της μοίρας τους. Παρατηρήστε διακύμανση του σκορ ανά δεκάλεπτο: 25, 22, 3 (!!!!) και 15. Είπαμε ρε παιδιά, είστε ασταθής ομάδα, αλλά όχι κι έτσι από ημίχρονο σε ημίχρονο. Με 47 πόντους στο πρώτο και 18 στο δεύτερο, πάλι καλά να λέτε που χάσατε μόνο με 2. Περαστικά σας. Οι Σλοβένοι πέρασαν δια πυρός και σιδήρου, πάντως πέρασαν, νίκησαν την κατάρα του νοκ-άουτ, και σήμερα παίζουν δεύτερο απανωτό γιουγκοσλαβικό ντέρμπυ με τη Σερβία. Που την βλέπω να κερδίζει.


.

Αλόνζ ανφάν ντε λα πατρί...

...και το λουρί της μάνας. Τι να πει κανείς, τα λέγαμε και τις προάλλες, η ζωή είναι άτιμο πράγμα. Σκίζεσαι και χτυπιέσαι να κάμεις έξι νίκες, να καμαρώνεις στην κορυφή των ομίλων πρώτος και αήττητος, και ξαφνικά πέφτεις πάνω στην ισπανική αρμάδα την ώρα που ξυπνάει από τη χειμερία νάρκη. Σου ρίχνει 20 ποντάκια στο κεφάλι και αντιός, άστα λα βίστα κι άστα να πάν' στα διάλα.

Καλά τα λέει ο Σπανούλης, το Ευρωμπάσκετ ξεκινάει από τη φάση των προημιτελικών και μετά. Αύριο κανείς δεν θα θυμάται τις έξι νίκες των Γάλλων, παρά μόνο ίσως το νικητήριο καλάθι του ΝτεΚολό που θα μπει στο τοπ-10 με τις μεγαλύτερες μπασκετικές γκάφες όλων των εποχώνε.

Κατά τα λοιπά, απ' τη στιγμή που ξυπνήσανε οι Ισπανοί, όλοι οι άλλοι μπορούνε να πάνε για ύπνο, εκτός κι αν έχουν τίποτα λαγούς να βγάλουν από το καπέλο για να κλέψουν ένα ματς από τους Ίβηρες. Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτή η ομάδα δεν κερδίζεται στα ίσα -μόνο να της κλέψεις ένα παιχνίδι μπορείς, κι αυτό δηλαδή ζήτημα είναι. Ωστόσο εύφημος μνεία αξίζει και στη Σερβία, που επιστρέφει στα ψηλά και μπράβο της. Αύριο θα παίξει με τον νικητή του αγώνα Σλοβενία-Κροατία, κλασικό ντέρμπι της μεγάλης σχολής της πρώην Γιουγκοσλαβίας, πράγμα που σημαίνει ότι η μία ομάδα του τελικού θα προέρχεται οπωσδήποτε από τους κληρονόμους της άλλοτε υπερδύναμης του μπάσκετ. Προσωπικά αυτό με χαροποιεί, πρέπει να πω, πάντα τους γούσταρα αυτούς τους -ιτς. Για να δούμε βέβαια ποιος θα πάει μέχρι το τέλος. Η Σλοβενία μοιάζει το φαβορί, αν καταφέρει να ξεπεράσει την κατάρα της οκτάδας (που μοιραία κάποια στιγμή θα τα καταφέρει). Εγώ πάντως σταυρώνω δάχτυλα υπέρ των μωρών του Ίβκοβιτς.

Προηγουμένως έχουμε τη μεγάλη ελληνοτουρκική μάχη, που ξεκινάει σε λίγο. Για να δούμε, θα τα καταφέρει η ομαδάρα μας; Ελπίζω πως ναι, αλλά θα χρειαστούμε πολλά πράγματα: θα χρειαστούμε τον καλό Ζήση που θα ξεκολλήσει από το μηδέν, το εύστοχο μακρινό σουτ του Φώτση, τον δραστήριο Μπουρούση που θα γεμίσει τις ρακέτες και θα τσοντάρει και ένα ή δύο τρίποντα (δύο καλύτερα από ένα), τον μυαλωμένο και χωρίς άγχος Καλάθη. Θα χρειαστούμε ομαδική δουλειά στην άμυνα και τα ριμπάουντ, καθώς και καθαρό μυαλό στην επίθεση απέναντι στις ζώνες του Τάνιεβιτς. Πολλά δεν είναι; Κι όμως, τα έχουμε όλα -αλλά σήμερα ειδικά τα χρειαζόμαστε όλα μαζί.

Και βέβαια αν καταφέρουμε να περάσουμε από την Τουρκία, μας την έχουν στημένη οι Ισπανοί που μας περιμένουν στα ημιτελικά. Αλλά δεν πειράζει, ας περάσουμε και βλέπουμε. Τυχόν ήττα από την Τουρκία, άλλωστε, εγκυμονεί έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο.

Κάθεστε; Το ελπίζω, γιατί ακολουθεί κείμενο ακατάλληλο για καρδιακούς.

Φαντάσου λέει να χάσουμε από τους Τούρκους, και να δούμε τον Άδωνι Γεωργιάδη να κάνει κριτική στο κοουτσάρισμα του Καζλάουσκας. Όχι, φαντάσου το. Γι' αυτό κόουτς, αν διαβάζεις τούτο το ταπεινό μπλογκ, κάνε τα κουμάντα σου να κερδίσουμε απόψε. Δεν θα το αντέξω!



.

Άφεριμ!

Δεύτερη ήττα για την Ισπανία, τέταρτη νίκη για την Τουρκία σήμερα το απόγευμα. Το παιχνίδι ήταν ντέρμπυ και πήγαινε πόντο πόντο, οι Ισπανοί είχαν στο χέρι την ευκαιρία να το πάρουν στην τελευταία επίθεση, αλλά αυτός ο μυστήριος ο Γιουλ αποφάσισε να γίνει ο ο Ήρωας του Αγώνα, και επιχείρησε ένα κολοκοτρωνέικο μπάσιμο μέσα στο λάκκο με τα κωλοδάχτυλα, στη ρακέτα δηλαδή με όλους τους Τούρκους ψηλούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Φυσιολογικά έφαγε τα μούτρα του και το ματς πήγε στους γείτονες. Συμπεράσματα:

α) Η Τουρκία είναι πολύ δυνατή φέτος και έχει κατέβει με τσαμπουκά και με το μάτι να γυαλίζει για διάκριση. Ψηλά κορμιά έχει, σουτέρ έχει, στο ξύλο αντέχει, και γενικά είναι να τη φοβάσαι. Το κακό κουσούρι των Τούρκων είναι ότι ορισμένοι εξ αυτών έχουν την τάση να κάνουν αψυχολόγητα σουτ από του Κουτρούλη το γάμο, θέλοντας προφανώς να παραστήσουν τους δερβίσηδες, τα οποία συνήθως καταλήγουν στα σίδερα. Επίσης, έχω την εντύπωση ότι αν κάποιος αντίπαλος καταφέρει να τους τρέξει ανεβάζοντας το παιχνίδι μία ταχύτητα πάνω, οι Τούρκοι θα κλατάρουν. Δεν είναι και τόσο εύκολο βέβαια...

β) Η Ισπανία, από την άλλη, φαίνεται ότι έχει πιο σοβαρό πρόβλημα απ' όσο πιστεύαμε στην αρχή. Δεν είναι μόνο θέμα μπλαζέ διάθεσης, δηλαδή, μάλλον είναι και αγωνιστικό: ο Καλντερόν λείπει πολύ, και μολονότι ο Ρούμπιο δεν είναι καθόλου κακός πλέη-μέηκερ η ομάδα φαίνεται να παίζει χωρίς εγκέφαλο. Επίσης, με την Τουρκία φάνηκε να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στο σκληρό physical game, παρόλο που οι μισοί Ισπανοί παίζουν στο ΝΒΑ και λογικά θα έπρεπε να έχουν συνηθίσει στο ξύλο -στην τελική δεν είναι και τίποτα κιουρίες. Επιπλέον, ο Σκαριόλο δείχνει να μην εμπιστεύεται το βάθος του πάγκου του -σήμερα δεν έβαλε καθόλου τον Καμπέθας και τον Κλάμπερ, ενώ ο Μουμπρού έπαιξε μόνο 5 λεπτά. Πράγμα που σημαίνει ότι οι ταλαιπωρημένοι βασικοί παίζουν πολύ και δεν ξεκουράζονται όσο θα ήθελαν.

Το χειρότερο για την Ισπανία όμως είναι ότι έχει χάσει το ψυχολογικό πλεονέκτημα που είχε πριν από το τουρνουά. Εκεί που όλοι την θεωρούσαν σχεδόν ανίκητη, πλέον βλέπουν ότι μπορούν να τη χτυπήσουν και να την κερδίσουν -εδώ παραλίγο να τα καταφέρουν οι Εγγλέζοι! Δεν είναι περίεργο, ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η φουρνιά των Ισπανών, όπως και η αντίστοιχη δική μας, εδώ και πέντε-έξι καλοκαίρια παίζει συνεχώς σε μεγάλα τουρνουά και μάλιστα στο υψηλότερο επίπεδο. Είναι φυσιολογικό κάποια στιγμή να κουραστούν, να ξεφουσκώσουν, να βαρεθούν βρε αδερφέ. Το κακό είναι ότι τους πήραν χαμπάρι οι άλλοι, και τους την έχουν στημένη. Προμπλέμα, αμίγκος...

Τούτων λεχθέντων, προσωπικά θα προτιμούσα να μην τους βρούμε μπροστά μας στα προημιτελικά. Πράγμα που καθόλου δεν αποκλείεται, έτσι όπως κυλάει το τουρνουά...


.