Μετά το έμφραγμα

Αφού χρειαστήκαμε μισό κουτάκι υπογλώσσια κατά τη διάρκεια του ματς, κι άλλο μισό Λεξοτανίλ στο τέλος για να έρθουμε στα ίσα μας, μπορούμε πλέον να πανηγυρίσουμε τη χτεσινή νίκη-πρόκριση στα ημιτελικά επί της αξιόμαχης Τουρκίας.

Μετά βέβαια χρειάστηκε να υποστούμε και όλη τη δημοσιογραφική παπαρολογία για την ελληνική ψυχή, την καρδιά του νικητή, τη συκωταριά του θριαμβευτή και το DNA του τσολιά, όπως ήταν αναμενόμενο. Τρίχες κατσαρές, με το συμπάθειο. Είπαμε ότι σε αυτό το επίπεδο, τέτοια ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες των λεπτομερειών, ω λεπτομέρειες. Αν ευστοχούσε ο Αρσλάν στο τρίποντο της καταστροφής, οι ίδιοι άνθρωποι θα έλεγαν για τα επιπόλαια και αγχωμένα κωλόπαιδα που δεν άντεξαν το βάρος της φανέλας και πουλούσαν τις μπάλες στους Τούρκους. Και η αλήθεια είναι ότι οι δικοί μας έκαναν ό,τι μπορούσαν για να χαρίσουν το ματς στον αντίπαλο, και όχι μία και δύο φορές. Αλλά τελικά τα καταφέρανε.

Πίσω ωρέ και σας έφαγα!

Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει, βέβαια. Για ποιο λόγο θα πρέπει αυτά τα παιδιά, που στο κάτω κάτω της γραφής προχτές γνωριστήκαν μεταξύ τους, να παίζουν τόσο αγχωμένα; Καλές οι νίκες, οι διακρίσεις και τα μετάλλια, αλλά το πρώτο και βασικότερο ζητούμενο είναι να χαιρόμαστε εμείς το μπάσκετ που βλέπουμε και οι παίκτες το μπάσκετ που παίζουν. Κι όταν τους βλέπεις να παίζουν με τόσο άγχος, είναι προφανές ότι δεν το χαίρονται. Ήρεμα ρε παιδιά, ένα παιχνίδι είναι που να πάρει ο διάολος!

Κι αφού τά 'πα και ξαλάφρωσα, ας περάσουμε στα αγωνιστικά: Χτες η ομάδα παρουσιάστηκε με δύο πρόσωπα. Πολύ καλά στημένη στην αμυντική της λειτουργία και πολύ άσχημα στην επιθετική. Ο Καζλάουσκας επέλεξε να περιορίσει τα μεγάλα ατού των Τούρκων και τα κατάφερε, ιδίως στο πρώτο ημίχρονο που Τούρκογλου και Ιλιάσοβα έμοιαζαν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο. Κάποιες ζημιές μας κάνανε οι υπόλοιποι, όπως ο Ονάν, αλλά αυτό ήταν ένα ρίσκο που έπρεπε να πάρουμε και σαν τακτική ήταν πετυχημένη. Μπροστά όμως παίξαμε πολύ συντηρητικά, δεν τρέξαμε καθόλου, μολονότι η υπεροχή μας στα ριμπάουντ ήταν για πρώτη φορά τόσο συντριπτική. Γιατί άραγε; Νομίζω ότι έπρεπε να ρισκάρουμε λίγο περισσότερο, και να προσπαθήσουμε να τους σκάσουμε τους Τούρκους.

Η αλεπού ο Τάνιεβιτς, βλέποντας ότι η Ελλάδα δεν ξεκολλάει στο σκορ, τράβηξε τα αστέρια του στον πάγκο και τα κράτησε φρέσκα για το τέλος. Και προς στιγμήν φάνηκε ότι το κόλπο θα πετύχει: όταν ο Τούρκογλου έγραψε το 63-57 με τρίποντο, 2:23 πριν τη λήξη, είπα "τετέλεσται". Αλλά εκεί οι δικοί μας το πήραν πεισματικά: δύο ασίστ ο Σπανούλης, δύο τρίποντα ο Ζήσης και ο Πρίντεζης, παράταση. Ε, μετά καθάρισε ο V-Span, κι ελπίζω να το είδατε γιατί άξιζε τον κόπο!

Τέλος πάντων, στόχος επετεύχθη και σήμερα μπορούμε νομίζω να πάμε να παίξουμε με τους Ισπανούς χωρίς καμία πρεμούρα. Είναι καλύτεροι από εμάς, το ξέρουν και το ξέρουμε, αν μπορέσουμε να τους κλέψουμε το ματς έχει καλώς, αν μας ξεκάνουν (που είναι το αναμενόμενο) πάλι έχει καλώς. Το μεγάλο τους ατού, πέραν της σχεδόν τέλειας ομάδας που έχουν, είναι ότι μας έχουν πάρει τον αέρα και ξεκινάνε με ψυχολογικό αβαντάζ. Το δικό μας ατού είναι ότι δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε. Αλλά εδώ, αν θέλουμε να έχουμε κάποια ελπίδα, θα χρειαστούμε επιτέλους και λίγο τον κ. Καζλάουσκας: κόντρα στην Ισπανία ένα συμβατικό κοουτσάρισμα δεν αρκεί, χρειάζονται παπατζιλίκια, και αυτά είναι δουλειά του προπονητή να τα σκεφτεί και να τα διαλέξει. Για να δούμε.

Μια κουβέντα ακόμα για τον Σπανούλη: μπορεί να έχει χίλια δυο κουσούρια, να ταλαιπωρεί την μπάλα, να ξεχνάει να κοιτάξει το χρονόμετρο, να κάνει κάτι γιουρούσια του χάρου στη ρακέτα, αλλά ένα πράμα δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, το παλικάρι έχει περίσσεμα από αυτό που οι Ισπανοί ονομάζουν cojones. Όταν η μπάλα ζυγίζει 200 κιλά, ο Βασιλάκης δεν κρύβεται: θα την πάρει και θα προσπαθήσει να κερδίσει. Για όσους θυμούνται μεγάλους παίκτες του παρελθόντος, όπως ο Σαν Επιφάνιο και ο Αντονέλο Ρίβα, που σε κάτι τέτοια ματς εξαφανιζόντουσαν από το παρκέ, αυτό σημαίνει κάτι.

Όσο για τον άλλο προημιτελικό, οι Κροάτες είναι άξιοι της μοίρας τους. Παρατηρήστε διακύμανση του σκορ ανά δεκάλεπτο: 25, 22, 3 (!!!!) και 15. Είπαμε ρε παιδιά, είστε ασταθής ομάδα, αλλά όχι κι έτσι από ημίχρονο σε ημίχρονο. Με 47 πόντους στο πρώτο και 18 στο δεύτερο, πάλι καλά να λέτε που χάσατε μόνο με 2. Περαστικά σας. Οι Σλοβένοι πέρασαν δια πυρός και σιδήρου, πάντως πέρασαν, νίκησαν την κατάρα του νοκ-άουτ, και σήμερα παίζουν δεύτερο απανωτό γιουγκοσλαβικό ντέρμπυ με τη Σερβία. Που την βλέπω να κερδίζει.


.

Αλόνζ ανφάν ντε λα πατρί...

...και το λουρί της μάνας. Τι να πει κανείς, τα λέγαμε και τις προάλλες, η ζωή είναι άτιμο πράγμα. Σκίζεσαι και χτυπιέσαι να κάμεις έξι νίκες, να καμαρώνεις στην κορυφή των ομίλων πρώτος και αήττητος, και ξαφνικά πέφτεις πάνω στην ισπανική αρμάδα την ώρα που ξυπνάει από τη χειμερία νάρκη. Σου ρίχνει 20 ποντάκια στο κεφάλι και αντιός, άστα λα βίστα κι άστα να πάν' στα διάλα.

Καλά τα λέει ο Σπανούλης, το Ευρωμπάσκετ ξεκινάει από τη φάση των προημιτελικών και μετά. Αύριο κανείς δεν θα θυμάται τις έξι νίκες των Γάλλων, παρά μόνο ίσως το νικητήριο καλάθι του ΝτεΚολό που θα μπει στο τοπ-10 με τις μεγαλύτερες μπασκετικές γκάφες όλων των εποχώνε.

Κατά τα λοιπά, απ' τη στιγμή που ξυπνήσανε οι Ισπανοί, όλοι οι άλλοι μπορούνε να πάνε για ύπνο, εκτός κι αν έχουν τίποτα λαγούς να βγάλουν από το καπέλο για να κλέψουν ένα ματς από τους Ίβηρες. Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτή η ομάδα δεν κερδίζεται στα ίσα -μόνο να της κλέψεις ένα παιχνίδι μπορείς, κι αυτό δηλαδή ζήτημα είναι. Ωστόσο εύφημος μνεία αξίζει και στη Σερβία, που επιστρέφει στα ψηλά και μπράβο της. Αύριο θα παίξει με τον νικητή του αγώνα Σλοβενία-Κροατία, κλασικό ντέρμπι της μεγάλης σχολής της πρώην Γιουγκοσλαβίας, πράγμα που σημαίνει ότι η μία ομάδα του τελικού θα προέρχεται οπωσδήποτε από τους κληρονόμους της άλλοτε υπερδύναμης του μπάσκετ. Προσωπικά αυτό με χαροποιεί, πρέπει να πω, πάντα τους γούσταρα αυτούς τους -ιτς. Για να δούμε βέβαια ποιος θα πάει μέχρι το τέλος. Η Σλοβενία μοιάζει το φαβορί, αν καταφέρει να ξεπεράσει την κατάρα της οκτάδας (που μοιραία κάποια στιγμή θα τα καταφέρει). Εγώ πάντως σταυρώνω δάχτυλα υπέρ των μωρών του Ίβκοβιτς.

Προηγουμένως έχουμε τη μεγάλη ελληνοτουρκική μάχη, που ξεκινάει σε λίγο. Για να δούμε, θα τα καταφέρει η ομαδάρα μας; Ελπίζω πως ναι, αλλά θα χρειαστούμε πολλά πράγματα: θα χρειαστούμε τον καλό Ζήση που θα ξεκολλήσει από το μηδέν, το εύστοχο μακρινό σουτ του Φώτση, τον δραστήριο Μπουρούση που θα γεμίσει τις ρακέτες και θα τσοντάρει και ένα ή δύο τρίποντα (δύο καλύτερα από ένα), τον μυαλωμένο και χωρίς άγχος Καλάθη. Θα χρειαστούμε ομαδική δουλειά στην άμυνα και τα ριμπάουντ, καθώς και καθαρό μυαλό στην επίθεση απέναντι στις ζώνες του Τάνιεβιτς. Πολλά δεν είναι; Κι όμως, τα έχουμε όλα -αλλά σήμερα ειδικά τα χρειαζόμαστε όλα μαζί.

Και βέβαια αν καταφέρουμε να περάσουμε από την Τουρκία, μας την έχουν στημένη οι Ισπανοί που μας περιμένουν στα ημιτελικά. Αλλά δεν πειράζει, ας περάσουμε και βλέπουμε. Τυχόν ήττα από την Τουρκία, άλλωστε, εγκυμονεί έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο.

Κάθεστε; Το ελπίζω, γιατί ακολουθεί κείμενο ακατάλληλο για καρδιακούς.

Φαντάσου λέει να χάσουμε από τους Τούρκους, και να δούμε τον Άδωνι Γεωργιάδη να κάνει κριτική στο κοουτσάρισμα του Καζλάουσκας. Όχι, φαντάσου το. Γι' αυτό κόουτς, αν διαβάζεις τούτο το ταπεινό μπλογκ, κάνε τα κουμάντα σου να κερδίσουμε απόψε. Δεν θα το αντέξω!



.

Μας πάτησε η αρκούδα

Εντάξει, είναι γνωστό ότι η ήττα φέρνει γκρίνια, αλλά τόση γκρίνια πια;

Διαβάζω στη χτεσινή Ελευθεροτυπία τον Συρίγο και τον Παπαδογιάννη και απορώ. Γράφει ας πούμε ο Συρίγος ότι η Εθνική μας τα έκανε μούσκεμα απέναντι στα "απομεινάρια της Ρωσίας" και διερωτώμαι ο αφελής: ένας ξένος δημοσιογράφος θα είχε άδικο αν χαρακτήριζε τη φετινή μας ομάδα ως "τα απομεινάρια της Ελλάδας"; Μήπως να βάλουμε κάτω τα ρόστερ των δύο ομάδων πέρσι και πρόπερσι, να δούμε πόσοι και ποιοι λείπουν του καθενός;

Πέρα απ' αυτό, όμως, ας παραδεχτούμε ότι το παιχνίδι με την Ρωσία ήταν ένα κακό παιχνίδι για την Εθνική μας. Δεν είπε κανείς το αντίθετο. Αλλά για να το σκεφτούμε λίγο, για να δούμε δηλαδή γιατί αυτή η εμφάνιση ήταν τόσο κακή, και πόσο κακή ήταν στην πραγματικότητα.

Ποια ήταν τα προβλήματα της Εθνικής προχτές; Πρώτον, η αδυναμία στα αμυντικά ριμπάουντ, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο. Πράγματι, οι παίχτες μας έδειχναν να έχουν ξεχάσει τι είναι το μπλοκ-άουτ, με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να ανανεώνουν τις επιθέσεις τους με χαρακτηριστική ευκολία. Δεύτερον, η αφλογιστία απέναντι στην άμυνα ζώνης των Ρώσων. Και τρίτον, οι χαμένες ελεύθερες βολές (11 στο σύνολο).

Αν κοιτάξουμε όμως λίγο πιο προσεκτικά το ματς, θα δούμε ότι η Εθνική μας δεν έπαιξε κακή άμυνα ούτε καν στο πρώτο ημίχρονο. Σε γενικές γραμμές δεν έδωσε εύκολα σουτ στους Ρώσους, και συχνά τους ανάγκασε να κάνουν τις προσπάθειές τους στο τέλος των 24'' και με όχι ιδιαίτερα καλές προϋποθέσεις. Το πρόβλημα ήταν στα ριμπάουντ: όταν επιτρέπεις στους Ρώσους να κάνουν και δεύτερη (και τρίτη, και τέταρτη μερικές φορές) προσπάθεια, ε, Ρώσοι είναι, κάποια στιγμή θα στο βάλουν. Σε κάθε περίπτωση, το ότι έχουμε ένα θέμα με τα ριμπάουντ ήταν γνωστό εκ των προτέρων.

Εξίσου γνωστό και χρόνιο είναι το πρόβλημα απέναντι στις άμυνες ζώνης. Η ομάδα μας έχει πολλούς παίκτες με αξιοπρεπές έως καλό μακρινό σουτ, αλλά δεν έχει και δεν είχε ποτέ τα τελευταία χρόνια έναν σουτέρ-δολοφόνο, από αυτούς που μπορούν να ξεχαρβαλώσουν μια ζώνη μέσα σε τρεις επιθέσεις. Τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα. Προχτές δεν παίξαμε και τόσο άσχημα απέναντι στη ζώνη πάντως: και η μπάλα ακούμπησε στη ρακέτα, και η κυκλοφορία στην περιφέρεια ήταν αρκετά καλή, και σουτ βγήκαν με καλές προϋποθέσεις. Αλλά δεν μπήκαν -κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι. Ας πούμε, στο τελευταίο δεκάλεπτο δύο φορές βγήκε ο Ζήσης αμαρκάριστος στο τρίποντο, κι έστειλε και τα δύο σουτ στα σίδερα. Να τον κρεμάσουμε; Όσο για τις βολές, να μην τα ξαναλέμε.

Θέλω να πω ότι η ήττα της Εθνικής προέκυψε από προβλήματα της ομάδας που ήταν γνωστά και ήταν φυσιολογικό κάποια στιγμή να εκδηλωθούν σε βαρύτερη μορφή. Αλλά, πριν ρίξουμε το ανάθεμα, ας δούμε λίγο και τα θετικά: όπως την άμυνα του τρίτου δεκαλέπτου, που μόλις έλυσε το θέμα του ριμπάουντ άφησε τους Ρώσους στο μηδέν για επτά ολόκληρα λεπτά. Όπως τα 16 επιθετικά ριμπάουντ, και τα 42 σύνολο, ίσα με τους Ρώσους, παρά το χάλι του πρώτου ημιχρόνου. Όπως κυρίως το γεγονός ότι η ομάδα κατάφερε, σε ένα κλειστό παιχνίδι των 65 πόντων και χωρίς να μπορέσει να τρέξει, κατάφερε λέω να γυρίσει δύο φορές από το -10 και να παίξει τη νίκη στο τελευταίο σουτ. Ε, νομίζω ότι αυτό τουλάχιστον δείχνει χαρακτήρα και όχι έλλειψη προσωπικότητας, που λέει ο Παπαδογιάννης.

Σε τελική ανάλυση, δεν γίναμε ξαφνικά η ανίκητη υπερομάδα, ούτε και ήμασταν ποτέ τέτοια. Ούτε και υπάρχει τέτοια στο φετινό Ευρωμπάσκετ. Αλλά θα υπενθυμίσω ότι πρόπερσι, στην Ισπανία, η Εθνική μας ακόμα κι όταν κέρδιζε έπαιζε εκνευριστικό, κακό μπάσκετ, που σιχαινόσουν να το βλέπεις. Φέτος, ακόμα κι όταν χάνει, παίζει τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Τι προτιμάμε;


.

Γκούτεν ναχτ, Λιλί Μαρλέν

Άκου να δεις το λοιπόν τι σκέφτηκε ο Μπάουερμαν: Σου λέει, έχω δώδεκα παίκτες ισάξιους στην ομάδα, μέτριους μεν, ισάξιους όμως στη μετριότητά τους. Θα τους αμολήσω στο γήπεδο να κάνουν συνέχεια φάουλ, μπας και εμποδίσουν αυτούς τους κερατάδες τους Έλληνες να πιάσουν ρυθμό. Θα ζητήσω κι από τη Γκουντρούνε τη μπιρμπίλω τη Σαββατογεννημένη να κάνει καμιά βασκανία μπας και χάσουν τις βολές, και μετά το πρώτο δεκάλεπτο βλέπουμε. Άντε πάμε, κι ο Άγιος Γοδεφρείδος να βάλει το χέρι του.

Έτσι κι έγινε: στο πρώτο δεκάλεπτο οι Γερμανοί κάνανε φάουλ (από ένα τουλάχιστον) σε όλες ανεξαιρέτως τις επιθέσεις της ελληνικής ομάδας -φτάσανε συνολικά τα 12. Έτσι καταφέρανε και κόψανε το παιχνίδι σε φετούλες, ενώ καταπώς φαίνεται και τα ξόρκια της Γκουντρούνε της γαλανομάτας πιάσανε τόπο, αφού ο Ζήσης πέταξε τις τέσσερις πρώτες βολές στα σίδερα και η ομάδα συνολικά ξεκίνησε με 11/20. Βέβαια αυτό που παιζόταν δεν ήταν ακριβώς μπάσκετ, ήταν μάλλον ένα κομπολόι από σφυρίγματα. Πιο πολλά κοντινά πλάνα των διαιτητών είδαμε στην τηλεόραση παρά των παικτών. Όμως το κόλπο έπιασε.

Στο δεύτερο δεκάλεπτο, ο Μπάουερμαν δεν δίστασε να πάρει δύο τάιμ-άουτ μέσα σε τρία (!) λεπτά, όταν είδε τους δικούς μας να κάνουν ένα ξεπέταγμα και να ανεβάζουν τη διαφορά στους δέκα. Μ' αυτά και μ' αυτά, το μισό ματς πέρασε με την προσπάθεια της Γερμανίας να μας κόψει την πολλή φόρα, που πέτυχε, και να ακολουθεί από κάποια σχετική απόσταση στο σκορ. Αλλά μέχρι εκεί.

Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η νίκη της ελληνικής ομάδας, κι ας λέει άλλα το σκορ. Στην πραγματικότητα, οι Γερμανοί πέρασαν μία και μόνη φορά μπροστά, 12-10 λίγο μετά τα μισά του πρώτου δεκαλέπτου, κι από εκεί και μετά ήταν συνεχώς πίσω. Ακόμα κι όταν πλησίασαν στους 4, δεν νομίζω να πίστεψε κανείς στα σοβαρά ότι μπορεί να πάρουν το ματς. Κατάφεραν όμως να χάσουν αξιοπρεπώς.

Αξιοπρεπώς;

Αυτό είναι ένα ζήτημα. Πρέπει να θεωρείται αξιοπρεπής μία ήττα μόνο και μόνο επειδή το τελικό σκορ είναι ευπαρουσίαστο; Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, εμένα πάντως αυτά τα τεχνάσματα του κουναβιού που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί στο πρώτο ημίχρονο μου φάνηκαν ελεεινά και τρισάθλια. Θέλω να πω, προχτές που ο Μπάουερμαν έλεγε ότι playing without Nowitzki is hard but it's fun, πώς το εννοούσε αυτό το fun; Γιατί βέβαια, το να χαλάς το παιχνίδι μόνο fun δεν είναι.

Αλλά δε βαριέσαι. Η Εθνική μας έστω και χωρίς fun πήρε τη νίκη-πρόκριση στους οκτώ, κι αν εκείνος ο απίθανος ο Σαφάρτζικ δεν γινόταν χτες Σουφρά-τζικ, βάζοντας τα πάντα από παντού και με κάθε απίθανο τρόπο, η διαφορά θα πήγαινε άνετα στους 15-20 πόντους. Να κρατήσει το παιδί την κασέτα από ΤΟ Παιχνίδι της Ζωής του, νά 'χει κάτι να βλέπει τα κρύα χειμωνιάτικα βράδυα στο Γκίσεν να παρηγοριέται.

Όσο για τα άλλα δύο ματς του ομίλου: πληροφορίες του ιστολογίου αναφέρουν ότι η μπάλα του αγώνα Κροατία-Ρωσία μετά το παιχνίδι δήλωσε παραίτηση και κλείστηκε σε μοναστήρι στην Κρακοβία, για να ξεχάσει την ταλαιπωρία που τράβηξε χτες με νηστεία και προσευχή. Και για το τελευταίο ματς της βραδιάς, όπου έπαιζε η Γαλλία με τη μεικτή ενός καφενείου των Σκοπίων, το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο κάλεσε την ΕΡΤ σε απολογία για μετάδοση πορνογραφικού υλικού σε ώρα υψηλής τηλεθέασης χωρίς την κατά νόμον απαιτούμενη σήμανση. Τσόντα, με άλλα λόγια.

Εν πάση περιπτώσει, Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία είναι ήδη στους οκτώ και μαθηματικά, κι εμείς αύριο περιμένουμε τις ρώσικες αρκούδες. Bring them on!


.

Σιγά τα αίματα!

Αυτά τα παληκάρια στην ΕΡΤ που παρουσιάζουν την εκπομπή για το Ευρωμπάσκετ με τον ελαφρώς ηλίθιο και άνευ φαντασίας τίτλο "Ευρωμπασκετούπολη" (λες και θα βγει ο Μίκυ Μάους με τον Γκούφυ να κάνουν διαγωνισμό καρφωμάτων), μου είναι γενικώς πολύ συμπαθή και τα χαίρομαι γιατί φαίνεται ότι το αγαπάνε στ' αλήθεια το άθλημα. Νομίζω όμως ότι έχουν την τάση να γίνονται κομματάκι υπερβολικοί ώρες-ώρες.

Τους είδα λίγο χτες το βράδυ, ας πούμε, να κάνουν ένα preview του σημερινού ματς με τους Γερμανούς. Και δώσ' του πόσο σκληρή ομάδα είναι η Γερμανία, και δώσ' του η ομάδα του προπονητή, και το βλέμμα του Μπάουερμαν που είναι πονηρό, και πόσο διασκεδάζουν χωρίς τον Νοβίτσκι, και πόσο άγνωστη και απρόβλεπτη ομάδα γίνανε χωρίς τον σούπερ-σταρ των Μάβερικς, και να προσέξουμε, και να κάνουμε και να ράνουμε...

Σιγά ρε παιδιά! Είπαμε, να μην πάρουμε ψηλά τον αμανέ και φουσκώσουν τα μυαλά μας, αλλά μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο να φοβόμαστε και τον ίσκιο μας, έτσι; Άγνωστη η Γερμανία; Μα καλά, μ' αυτούς δεν παίζουμε κάθε καλοκαίρι εδώ και τέσσερα-πέντε χρόνια, και κάθε φορά τους κάνουμε άλογα; Οι ίδιοι γκαρντ δεν παίζουν φέτος, που πέρισυ τους κάνανε οι δικοί μας ζον-πρες με παγίδες σε όλο το γήπεδο και δεν μπορούσαν να περάσουν τη σέντρα; Κι ο γερο-Φέμερλινγκ, δεν είναι το ίδιο τηλεγραφόξυλο με τις κάλτσες-ζαρτιέρες που έπαιζε τρίτη αλλαγή στους ψηλούς του Παναθηναϊκού;

Μην τρελαθούμε κιόλας, η Νατσιοναλμανσάφτ είναι ό,τι ήταν και πέρισυ και πρόπερσι: ένα μέτριο σύνολο με ψηλά και δυνατά κορμιά, χωρίς πολύ ταλέντο, πειθαρχημένοι και σοβαροί σαν καλοί Γερμανοί, αλλά μονοδιάστατοι και με περιορισμένες δυνατότητες. Κι αν μέχρι πέρισυ υπήρχε ο Νοβίτσκι, που ήταν ο αστάθμητος παράγων και μπορούσε να τινάξει οποιοδήποτε ματς στον αέρα με τις εμπνεύσεις του και το πολύπλευρο ταλέντο του, φέτος δεν υπάρχει ούτε αυτός ούτε κανένας αντίστοιχος. Μα, σου λέει, αυτός ο Μπέντσινγκ είναι ο επόμενος Νοβίτσκι! Ε και; Δηλαδή αν αύριο παίξει η Μπαρτσελόνα με τον Παναθηναϊκό, θα φοβηθεί επειδή ο Νίνης είναι ο νέος Μέσι; Ε δεν πιστεύω...

Βεβαίως, η μπάλα είναι στρογγυλή και όλα μπορεί να συμβούν σε ένα οποιοδήποτε παιχνίδι, αλλά αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και αντικειμενικοί θα πρέπει να δεχτούμε ότι, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο του τουρνουά και με δεδομένη την αγωνιστική εικόνα τόσο τη δική μας όσο και των άλλων ομάδων, αυτοί που πρέπει να στενοχωριούνται για τα παιχνίδια με τους Έλληνες είναι οι προσεχείς αντίπαλοί μας στον Ε όμιλο και όχι εμείς. Εμάς μας φτάνει να παίξουμε το παιχνίδι μας, οι άλλοι είναι που πρέπει να κοιτάξουν πώς θα μας βάλουν τρικλοποδιά. Εμείς έχουμε καιρό να σπαζοκεφαλιάσουμε αργότερα, όταν πάμε στα νοκ-άουτ, νομίζω;


.

Αυτό είναι...

...το δώρο του Σοφοκλή για τις 8/9 ελεύθερες βολές που πέτυχε χτες!
Καλοφάγωτο!


.

Μια ωραία ατμόσφαιρα

Σε φιλικό αγώνα που έγινε χτες το βράδυ στο Πόζναν η Εθνική μας ομάδα επικράτησε της αντίστοιχης του Ισραήλ με σκορ 106-80. Στο ζέσταμα πριν από το παιχνίδι, οι δύο προπονητές συμφώνησαν να ξεχάσουν τα αμυντικά τους πλάνα στα αποδυτήρια και να παρατάξουν τις ομάδες με συστήματα εικονικής άμυνας, γνωστής και ως "αεράμυνα". Οι παίκτες από την πλευρά τους εφάρμοσαν κατά γράμμα τις οδηγίες, εκτός από τον Κουφό που μάλλον δεν άκουσε, με αποτέλεσμα να μοιράσει μερικές τάπες από κεκτημένη ταχύτητα.

Στην ωραία βραδιά οι Έλληνες διεθνείς κέρασαν τους αντιπάλους τους φρέσκο Καλαμπόκη ψημένο στα κάρβουνα, καφέ γλυκύ βραστό με διπλό Καϊμακόγλου και έναν Καλάθη με παραδοσιακά βουτήματα, ενώ οι Ισραηλινοί από τη μεριά τους συνεισέφεραν με τσάι και συμπάθεια, καθώς και με καραμέλες μέντας για δροσερή αναπνοή. Ο αρχηγός Αντώνης Φώτσης, εκτός που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι έχει αρχίσει το τουρνουά και άρχισε κι αυτός να παίζει, χάρισε στον Ισραηλινό κόουτς Σβι Σερφ μια χρυσή οδοντογλυφίδα μέσα σε χειροποίητη δερμάτινη θήκη, ένα συμβολικό δωράκι για τις καλές υπηρεσίες που έχει προσφέρει στο μπάσκετ της χώρας μας. Επίσης του χάρισε και τέσσερα συλλεκτικά τρίποντα, νά 'χει να τον θυμάται.

Στο τέλος του παιχνιδιού οι παίκτες και των δύο ομάδων τραγούδησαν και χόρεψαν αγκαλιασμένοι την τσιγκολελέτα, ενώ οι προπονητές στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου ευχαρίστησαν αλλήλους για την αγαστή συνεργασία και υποσχέθηκαν να το επαναλάβουν με την πρώτη ευκαιρία, ίσως το 2011 στη Λιθουανία. Μετά το απαραίτητο φρεσκάρισμα, τα μέλη των δύο εθνικών αποστολών πήγαν όλοι μαζί σε γνωστό μπαράκι του Πόζναν για μπίρες ρεφενέ και ανέκδοτα από τα ευρωπαϊκά γήπεδα. Όλοι μαζί; Όχι ακριβώς: ο Γιανίβ Γκριν καθυστέρησε λιγάκι, αφού του έλαχε να μαρκάρει τον Σχορτσιανίτη κι έτσι χρειάστηκε να περάσει πρώτα από το τοπικό Ιατρικό Κέντρο να του περιποιηθούν τους μώλωπες. Η καλή παρέα τράβηξε ίσαμε τις 11.30 το βράδυ, τοπική ώρα, οπότε η κ. Κάθυ (μαμά Κώστα) Κουφού ξεσήκωσε τον Καζλάουσκας, να πάει να μαζέψει το βλαστάρι της και να το βάλει στο κρεβατάκι του (τρόπος του λέγειν "κρεβατάκι", με μήκος 2,30).

Σήμερα οι ήρωές μας (και η κυρία Κάθυ) ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους και ξεκουβαλάνε από το Πόζναν για να συνεχίσουν την τουρνέ τους σε άλλη εξωτική-πόλη-της-Πολωνίας-με-37-σύμφωνα-στο-όνομα-που-δεν-διαβάζεται-με-τίποτα. Οι φίλοι μας οι Ισραηλινοί, από την άλλη, αφού μοιράστηκαν με Βρετανούς και Βούλγαρους την τιμητική 16η θέση στο τουρνουά (ελλείψει 17ης), επιστρέφουν στην πατρίδα τους και εγκαταλείπουν την Ευρώπη. Στην οποία άλλωστε κανείς δεν έχει καταλάβει τι δουλειά έχουν in the first place.

Άντε και του χρόνου!


.

Ως εδώ, καλά...

Δεύτερη μέρα Ευρωμπάσκετ, δεύτερη νίκη για την Εθνική μας έστω και με λίγο καρδιοχτύπι.

Στο πρώτο ημίχρονο η ομάδα πραγματικά πετούσε. Δεν νομίζω να έχουμε τελειώσει πολλές φορές το εικοσάλεπτο με 52 πόντους στο σακούλι και με 19/25 σουτ εντός παιδιάς. Στο τρίτο δεκάλεπτο οι Κροάτες επανήλθαν, αλλά η Εθνική μας με μικρά ξεσπάσματα και καλούτσικη διαχείριση κατάφερε να διατηρήσει τη διαφορά στα επίπεδα των 15 πόντων πάνω-κάτω. Λίγο πήγαμε να τα χαλάσουμε στο τέλος με κάτι παιδιαριώδη λάθη (σε κάποια φάση ο Ζήσης ανενόχλητος έκανε διπλή τρίπλα, την οποία οι διαιτητές δεν καταλόγισαν -μάλλον δεν πίστευαν στα μάτια τους-, και καπάκι ο Μπουρούσης, εξίσου ανενόχλητος, έκανε βήματα. Αυτά τα καταλόγισαν). Ωστόσο οι Κροάτες δεν πλησίασαν ποτέ περισσότερο από τους 6 πόντους -και εκεί ανέλαβε να καθαρίσει ο Σπανούλης. Δύο εύστοχες βολές και μετά ένα τρίποντο-μαχαιριά, στο τελευταίο δευτερόλεπτο της επίθεσης -και καληνύχτα σας.

Τα καλά νέα: παρά τη ανομοιογένειά της, η ομάδα δείχνει να ξέρει πώς πρέπει να παίξει στο γήπεδο. Ο Καζλάουσκας, που δεν είναι βέβαια κανένας τυχαίος, έχει κρατήσει αρκετά στοιχεία του παιχνιδιού του Γιαννάκη, και έχει προσαρμόσει ανάλογα τα υπόλοιπα: Ακόμα υπάρχει η σκυλίσια άμυνα, που ώρες ώρες στραγγαλίζει τον αντίπαλο, ακόμα παίζουμε κατά διαστήματα το (αρχαίο, πλην αποτελεσματικό) figure-8 στην επίθεση, ακόμα ψάχνουμε τα πικ-εν-ρολ. Οι βασικές διαφορές είναι ότι η ομάδα προσπαθεί να τρέξει περισσότερο και ανοίγει την άμυνά της λιγότερο: είναι δύσκολο φέτος να πρεσάρουμε σε όλο το γήπεδο, μόνο με τέσσερα διαθέσιμα γκαρντ και χωρίς τα πλοκάμια του Διαμαντίδη. Απ' όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, η Εθνική μας θυμίζει αρκετά την ομάδα που πέρισυ έκανε περίπατο στο Προολυμπιακό τουρνουά. Μα, θα πει κανείς, δεν είχαμε δα και τους πιο δύσκολους αντιπάλους. Σύμφωνοι, αλλά αυτό ισχύει και για τους Λιθουανούς, που μετράνε δύο ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια, και για τους Ισπανούς που χτες ιδροκόπησαν για να νικήσουν τα Εγγλεζάκια.

Τα κακά νέα τώρα:

• Ο Φώτσης. Ο καινούργιος αρχηγός μέχρι στιγμής περνάει απαρατήρητος: Μόνο 5 πόντους σε δύο ματς, μόνο εφτά σουτ, κανένα τρίποντο, καμία τάπα. Αναγκάζει τον αφηνιασμένο τον Μπουρούση (είναι απίστευτο πόσο έχει εξελιχθεί αυτό το παλικάρι μέσα σε πέντε χρόνια) να κάνει διπλή δουλειά. Όμως ο Αντώνης το έχει συνήθειο να ξεκινάει τα τουρνουά στο ρελαντί και να βελτιώνεται στην πορεία: ας ελπίσουμε και φέτος να ακολουθήσει την ίδια παράδοση, γιατί θα τον χρειαστούμε στη συνέχεια.

• Η αστοχία στις βολές, ειδικά του Σχορτσιανίτη: 17/29 είχαμε χτες, 2/8 ο μπουλντόζας Σοφοκλής. Αν βάζαμε τις μισές από τις χαμένες, θα είχαμε καθαρίσει το παιχνίδι χωρίς σκοτούρες. Εν τω μεταξύ, ο επιλεγόμενος baby Shaq πετάει στα σκουπίδια τη μισή δουλειά που κάνει μέσα στο γήπεδο: είναι μεγάλος μπελάς για τους αντίπαλους ψηλούς, πολύ κουραστικός παίκτης -είναι να τους λυπάσαι τους κακομοίρηδες που προσπαθούν να σπρώξουν το βουνό έξω από τη ρακέτα τους-, και όταν κάνει την τελική προσπάθεια κερδίζει εύκολα τα φάουλ. Μετά όμως πετάει τις βολές στο σίδερο, και μας μένει η μισή χαρά, αφού ναι μεν οι ψηλοί του αντιπάλου φορτώνονται, οι επιθέσεις όμως πάνε στράφι. Και δυστυχώς δεν φαίνεται να το βελτιώνει το πράγμα...

• Ο Σπανούλης. Να μην παρεξηγηθώ, το παλικάρι έχει ούμπαλα και πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι δεν κωλώνει στα δύσκολα. Έχει όμως κι ένα κακό: την παιδεύει πολύ την μπάλα, καθώς ψάχνει συνέχεια το ένας-εναντίον-ενός κι όταν δεν του βγει, συνήθως καταλήγουμε σε βεβιασμένες επιθέσεις και σε σουτ από τα Γκράβαρα. Επίσης είναι και κομματάκι επιπόλαιος -10 λάθη σε δύο ματς δεν είναι και λίγα. Το χειρότερο όμως είναι ότι, όταν η μπάλα βαραίνει, όλοι ψάχνουν αυτόν. Κι αυτό κάνει την ομάδα διπλά προβλέψιμη στα δύσκολα. Χτες μας έκατσε, αλλά σε επόμενα παιχνίδια όλο και θα μας τύχει κανένα που να πηγαίνει στον πόντο, κι εκεί θα πρέπει να προσπαθήσουν κι άλλοι να βγάλουν κάστανα απ' τη φωτιά.

Να μην γινόμαστε γκρινιάρηδες πάντως, μέχρις ώρας μια χαρά τα πάει η ομαδούλα μας, καμαρωτή καμαρωτή περνάει στον επόμενο γύρο και με τέσσερις βαθμούς στο σακούλι. Και προσωπικά τη βλέπω να έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης -όπερ έδει δείξαι.


.