Μετά το έμφραγμα

Αφού χρειαστήκαμε μισό κουτάκι υπογλώσσια κατά τη διάρκεια του ματς, κι άλλο μισό Λεξοτανίλ στο τέλος για να έρθουμε στα ίσα μας, μπορούμε πλέον να πανηγυρίσουμε τη χτεσινή νίκη-πρόκριση στα ημιτελικά επί της αξιόμαχης Τουρκίας.

Μετά βέβαια χρειάστηκε να υποστούμε και όλη τη δημοσιογραφική παπαρολογία για την ελληνική ψυχή, την καρδιά του νικητή, τη συκωταριά του θριαμβευτή και το DNA του τσολιά, όπως ήταν αναμενόμενο. Τρίχες κατσαρές, με το συμπάθειο. Είπαμε ότι σε αυτό το επίπεδο, τέτοια ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες των λεπτομερειών, ω λεπτομέρειες. Αν ευστοχούσε ο Αρσλάν στο τρίποντο της καταστροφής, οι ίδιοι άνθρωποι θα έλεγαν για τα επιπόλαια και αγχωμένα κωλόπαιδα που δεν άντεξαν το βάρος της φανέλας και πουλούσαν τις μπάλες στους Τούρκους. Και η αλήθεια είναι ότι οι δικοί μας έκαναν ό,τι μπορούσαν για να χαρίσουν το ματς στον αντίπαλο, και όχι μία και δύο φορές. Αλλά τελικά τα καταφέρανε.

Πίσω ωρέ και σας έφαγα!

Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει, βέβαια. Για ποιο λόγο θα πρέπει αυτά τα παιδιά, που στο κάτω κάτω της γραφής προχτές γνωριστήκαν μεταξύ τους, να παίζουν τόσο αγχωμένα; Καλές οι νίκες, οι διακρίσεις και τα μετάλλια, αλλά το πρώτο και βασικότερο ζητούμενο είναι να χαιρόμαστε εμείς το μπάσκετ που βλέπουμε και οι παίκτες το μπάσκετ που παίζουν. Κι όταν τους βλέπεις να παίζουν με τόσο άγχος, είναι προφανές ότι δεν το χαίρονται. Ήρεμα ρε παιδιά, ένα παιχνίδι είναι που να πάρει ο διάολος!

Κι αφού τά 'πα και ξαλάφρωσα, ας περάσουμε στα αγωνιστικά: Χτες η ομάδα παρουσιάστηκε με δύο πρόσωπα. Πολύ καλά στημένη στην αμυντική της λειτουργία και πολύ άσχημα στην επιθετική. Ο Καζλάουσκας επέλεξε να περιορίσει τα μεγάλα ατού των Τούρκων και τα κατάφερε, ιδίως στο πρώτο ημίχρονο που Τούρκογλου και Ιλιάσοβα έμοιαζαν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο. Κάποιες ζημιές μας κάνανε οι υπόλοιποι, όπως ο Ονάν, αλλά αυτό ήταν ένα ρίσκο που έπρεπε να πάρουμε και σαν τακτική ήταν πετυχημένη. Μπροστά όμως παίξαμε πολύ συντηρητικά, δεν τρέξαμε καθόλου, μολονότι η υπεροχή μας στα ριμπάουντ ήταν για πρώτη φορά τόσο συντριπτική. Γιατί άραγε; Νομίζω ότι έπρεπε να ρισκάρουμε λίγο περισσότερο, και να προσπαθήσουμε να τους σκάσουμε τους Τούρκους.

Η αλεπού ο Τάνιεβιτς, βλέποντας ότι η Ελλάδα δεν ξεκολλάει στο σκορ, τράβηξε τα αστέρια του στον πάγκο και τα κράτησε φρέσκα για το τέλος. Και προς στιγμήν φάνηκε ότι το κόλπο θα πετύχει: όταν ο Τούρκογλου έγραψε το 63-57 με τρίποντο, 2:23 πριν τη λήξη, είπα "τετέλεσται". Αλλά εκεί οι δικοί μας το πήραν πεισματικά: δύο ασίστ ο Σπανούλης, δύο τρίποντα ο Ζήσης και ο Πρίντεζης, παράταση. Ε, μετά καθάρισε ο V-Span, κι ελπίζω να το είδατε γιατί άξιζε τον κόπο!

Τέλος πάντων, στόχος επετεύχθη και σήμερα μπορούμε νομίζω να πάμε να παίξουμε με τους Ισπανούς χωρίς καμία πρεμούρα. Είναι καλύτεροι από εμάς, το ξέρουν και το ξέρουμε, αν μπορέσουμε να τους κλέψουμε το ματς έχει καλώς, αν μας ξεκάνουν (που είναι το αναμενόμενο) πάλι έχει καλώς. Το μεγάλο τους ατού, πέραν της σχεδόν τέλειας ομάδας που έχουν, είναι ότι μας έχουν πάρει τον αέρα και ξεκινάνε με ψυχολογικό αβαντάζ. Το δικό μας ατού είναι ότι δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε. Αλλά εδώ, αν θέλουμε να έχουμε κάποια ελπίδα, θα χρειαστούμε επιτέλους και λίγο τον κ. Καζλάουσκας: κόντρα στην Ισπανία ένα συμβατικό κοουτσάρισμα δεν αρκεί, χρειάζονται παπατζιλίκια, και αυτά είναι δουλειά του προπονητή να τα σκεφτεί και να τα διαλέξει. Για να δούμε.

Μια κουβέντα ακόμα για τον Σπανούλη: μπορεί να έχει χίλια δυο κουσούρια, να ταλαιπωρεί την μπάλα, να ξεχνάει να κοιτάξει το χρονόμετρο, να κάνει κάτι γιουρούσια του χάρου στη ρακέτα, αλλά ένα πράμα δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, το παλικάρι έχει περίσσεμα από αυτό που οι Ισπανοί ονομάζουν cojones. Όταν η μπάλα ζυγίζει 200 κιλά, ο Βασιλάκης δεν κρύβεται: θα την πάρει και θα προσπαθήσει να κερδίσει. Για όσους θυμούνται μεγάλους παίκτες του παρελθόντος, όπως ο Σαν Επιφάνιο και ο Αντονέλο Ρίβα, που σε κάτι τέτοια ματς εξαφανιζόντουσαν από το παρκέ, αυτό σημαίνει κάτι.

Όσο για τον άλλο προημιτελικό, οι Κροάτες είναι άξιοι της μοίρας τους. Παρατηρήστε διακύμανση του σκορ ανά δεκάλεπτο: 25, 22, 3 (!!!!) και 15. Είπαμε ρε παιδιά, είστε ασταθής ομάδα, αλλά όχι κι έτσι από ημίχρονο σε ημίχρονο. Με 47 πόντους στο πρώτο και 18 στο δεύτερο, πάλι καλά να λέτε που χάσατε μόνο με 2. Περαστικά σας. Οι Σλοβένοι πέρασαν δια πυρός και σιδήρου, πάντως πέρασαν, νίκησαν την κατάρα του νοκ-άουτ, και σήμερα παίζουν δεύτερο απανωτό γιουγκοσλαβικό ντέρμπυ με τη Σερβία. Που την βλέπω να κερδίζει.


.

Αλόνζ ανφάν ντε λα πατρί...

...και το λουρί της μάνας. Τι να πει κανείς, τα λέγαμε και τις προάλλες, η ζωή είναι άτιμο πράγμα. Σκίζεσαι και χτυπιέσαι να κάμεις έξι νίκες, να καμαρώνεις στην κορυφή των ομίλων πρώτος και αήττητος, και ξαφνικά πέφτεις πάνω στην ισπανική αρμάδα την ώρα που ξυπνάει από τη χειμερία νάρκη. Σου ρίχνει 20 ποντάκια στο κεφάλι και αντιός, άστα λα βίστα κι άστα να πάν' στα διάλα.

Καλά τα λέει ο Σπανούλης, το Ευρωμπάσκετ ξεκινάει από τη φάση των προημιτελικών και μετά. Αύριο κανείς δεν θα θυμάται τις έξι νίκες των Γάλλων, παρά μόνο ίσως το νικητήριο καλάθι του ΝτεΚολό που θα μπει στο τοπ-10 με τις μεγαλύτερες μπασκετικές γκάφες όλων των εποχώνε.

Κατά τα λοιπά, απ' τη στιγμή που ξυπνήσανε οι Ισπανοί, όλοι οι άλλοι μπορούνε να πάνε για ύπνο, εκτός κι αν έχουν τίποτα λαγούς να βγάλουν από το καπέλο για να κλέψουν ένα ματς από τους Ίβηρες. Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτή η ομάδα δεν κερδίζεται στα ίσα -μόνο να της κλέψεις ένα παιχνίδι μπορείς, κι αυτό δηλαδή ζήτημα είναι. Ωστόσο εύφημος μνεία αξίζει και στη Σερβία, που επιστρέφει στα ψηλά και μπράβο της. Αύριο θα παίξει με τον νικητή του αγώνα Σλοβενία-Κροατία, κλασικό ντέρμπι της μεγάλης σχολής της πρώην Γιουγκοσλαβίας, πράγμα που σημαίνει ότι η μία ομάδα του τελικού θα προέρχεται οπωσδήποτε από τους κληρονόμους της άλλοτε υπερδύναμης του μπάσκετ. Προσωπικά αυτό με χαροποιεί, πρέπει να πω, πάντα τους γούσταρα αυτούς τους -ιτς. Για να δούμε βέβαια ποιος θα πάει μέχρι το τέλος. Η Σλοβενία μοιάζει το φαβορί, αν καταφέρει να ξεπεράσει την κατάρα της οκτάδας (που μοιραία κάποια στιγμή θα τα καταφέρει). Εγώ πάντως σταυρώνω δάχτυλα υπέρ των μωρών του Ίβκοβιτς.

Προηγουμένως έχουμε τη μεγάλη ελληνοτουρκική μάχη, που ξεκινάει σε λίγο. Για να δούμε, θα τα καταφέρει η ομαδάρα μας; Ελπίζω πως ναι, αλλά θα χρειαστούμε πολλά πράγματα: θα χρειαστούμε τον καλό Ζήση που θα ξεκολλήσει από το μηδέν, το εύστοχο μακρινό σουτ του Φώτση, τον δραστήριο Μπουρούση που θα γεμίσει τις ρακέτες και θα τσοντάρει και ένα ή δύο τρίποντα (δύο καλύτερα από ένα), τον μυαλωμένο και χωρίς άγχος Καλάθη. Θα χρειαστούμε ομαδική δουλειά στην άμυνα και τα ριμπάουντ, καθώς και καθαρό μυαλό στην επίθεση απέναντι στις ζώνες του Τάνιεβιτς. Πολλά δεν είναι; Κι όμως, τα έχουμε όλα -αλλά σήμερα ειδικά τα χρειαζόμαστε όλα μαζί.

Και βέβαια αν καταφέρουμε να περάσουμε από την Τουρκία, μας την έχουν στημένη οι Ισπανοί που μας περιμένουν στα ημιτελικά. Αλλά δεν πειράζει, ας περάσουμε και βλέπουμε. Τυχόν ήττα από την Τουρκία, άλλωστε, εγκυμονεί έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο.

Κάθεστε; Το ελπίζω, γιατί ακολουθεί κείμενο ακατάλληλο για καρδιακούς.

Φαντάσου λέει να χάσουμε από τους Τούρκους, και να δούμε τον Άδωνι Γεωργιάδη να κάνει κριτική στο κοουτσάρισμα του Καζλάουσκας. Όχι, φαντάσου το. Γι' αυτό κόουτς, αν διαβάζεις τούτο το ταπεινό μπλογκ, κάνε τα κουμάντα σου να κερδίσουμε απόψε. Δεν θα το αντέξω!



.

Αρχίζει το ματς!

Ο χασοδίκης αισθάνεται βαθύτατα δικαιωμένος για τις προβλέψεις του (νίκες Σλοβενίας, Σερβίας, Ρωσίας, Κροατίας) και ταυτοχρόνως δηλώνει τη λύπη του που δεν πήγε να παίξει "Πάμε Στοίχημα", διότι οι καιροί είναι δύσκολοι, οι αγελάδες ισχνές, τα ζωνάρια σφιχτά, και καθόλου άσχημα δεν θα του έπεφτε μια έξτρα κονομησιά αυτές τις μέρες.

Τέλος πάντων, μέχρι εδώ ήταν τα προγνωστικά και τα κομπιουτεράκια, από σήμερα ξεκινάνε τα νοκ-άουτ παιχνίδια και το κοντέρ μηδενίζει. Μ' αυτό το μαλακισμένο σύστημα της διοργάνωσης, και pardon my french, παιδεύεσαι δέκα μέρες για να τα παίξεις όλα σε ένα βράδυ κι αν σου στραβώσει μετά τα βάζεις με την πουτάνα την κενωνία. Ξαναpardon my french.

Σήμερα λοιπόν κυρίες και κύριοι η παράστασις αρχίζει με το υπέροχον έργον Ρωσία-Σερβία, ντέρμπυ του σλαβικού έθνους και της ορθοδοξίας! Κι αυτό είναι πραγματικά ένα παιχνίδι για το οποίο δεν μπορεί να γίνει καμία πρόβλεψη, αφού οι δύο ομάδες δεν είναι δα και τέρατα σταθερότητας ούτε ξεχειλίζουν από εμπειρία. Ως εκ τούτου, όποιος βρεθεί στην καλύτερη βραδιά θα πάρει το εισιτήριο για την τετράδα και μπορεί να δούμε ο,τιδήποτε, από κλειστό ντέρμπυ με χαμηλό σκορ μέχρι αναρχικό παιχνίδι και στις δύο άκρες του γηπέδου (με τους προπονητές να τραβάνε τα μαλλιά τους) και μέχρι άνετη επικράτηση οποιουδήποτε από τους δύο. Ένα μικρό μειονέκτημα κουβαλάνε οι Σέρβοι, που έπαιζαν χτες και μάλιστα ζορίστηκαν με τους Λιθουανούς, πήρε τ' αυτί μου ότι χρειάστηκαν έξι απανωτά τρίποντα στο τέλος για να καθαρίσουν. Από την άλλη, όμως, νέα παιδιά είναι και βράζει το αίμα τους, οπότε δεν πιστεύω να τους πολυφανεί η κούραση. Αυτό μπορεί κάλλιστα να προκύψει το ομορφότερο ντέρμπυ της όλης διοργάνωσης, αλλά μπορεί και να ξεφτίσει σε μια νευρική σούπα που θα εύχεται ο θεατής να τελειώσει να ησυχάσουμε. Για να δούμε.

My name is Gasol. Pau Gasol.

Το δεύτερο ματς της βραδιάς είναι το Γαλλία-Ισπανία, ή αλλέως, Πάρκερ εναντίον Γκασόλ (Πάου Γκασόλ, όχι το άλλο το κριάρι). Εδώ οι Ισπανοί, που χτες άστραψαν, βρόντηξαν και κατάπιαν αμάσητη την κακομοίρα την Πολωνία, έχουν όπως και να το κάνουμε ένα προβάδισμα, όσο κι αν θα είναι κι αυτοί λιγουλάκι αποκαμωμένοι από τα δύο απανωτά ματς σε δύο βράδια. Άλλωστε χτες ο Σκαριόλο θυμήθηκε να κοιτάξει και κατά την άκρη του πάγκου του, κι έτσι ξεκούρασε αρκετά τους βασικούς του για να τους έχει φρέσκους απόψε, στο μέτρο του δυνατού. Η Ισπανία πλεονεκτεί στο ότι, ενώ εκείνη διαθέτει παίκτες να πρήξουν τα σκώτια του Πάρκερ, οι Γάλλοι δεν διαθέτουν κανέναν που να μπορεί να παίξει στα ίσα τον Γκασόλ. Μόνο με συνεργασίες, παγίδες, αλληλοκαλύψεις και άλλα τέτοια παπατζιλίκια μπορούν κάτι να κάνουν, αλλά τότε θα αφήσουν ακάλυπτα σουτ στην περιφέρεια και ποιος είδε τον Ναβάρο και δεν τον φοβήθηκε (10/15 τρίποντα στα τελευταία δύο ματς);

Παρεμπιπτόντως, οι Γάλλοι ακόμα μουτζώνουν τον καημένο τον ΝτεΚολό, που έβαλε το τελευταίο σουτ με την Ελλάδα και τους έδωσε τη νίκη και την Ισπανία πεσκέσι. Του κρύβουν τις σαγιονάρες, φτύνουν στο φαΐ του και ο Πάρκερ, κάθε που τον πετυχαίνει στους διαδρόμους του ξενοδοχείου, του σκάει και μια σφαλιάρα για να μάθει. Άτιμη ζωή.

Απόψε οι Γάλλοι θα προσπαθήσουν να κρατήσουν το ματς σε χαμηλό τέμπο, το σκορ κάπου στους 60-65 πόντους, και να τα παίξουν όλα για όλα στο τελευταίο δίλεπτο ("δίνουμε την μπάλα στον Τόνι, πιάνουμε τις τέσσερις γωνίες και κάνουμε το σταυρό μας"). Οι Ισπανοί, ακριβώς το αντίθετο. Στο ημίχρονο θα έχουμε μια εικόνα προς τα πού πάει το ματς: αν οι Ισπανοί έχουν σκοράρει 40 πόντους (δύο πάνω, δύο κάτω, δεν έχει σημασία) θα έχουν γκράντε αβαντάζ. Αν είναι γύρω στους τριάντα, μπορεί και να γίνει ντέρμπυ.

Πάρε κόσμε πασατέμπο και στρώσου!


.

Άφεριμ!

Δεύτερη ήττα για την Ισπανία, τέταρτη νίκη για την Τουρκία σήμερα το απόγευμα. Το παιχνίδι ήταν ντέρμπυ και πήγαινε πόντο πόντο, οι Ισπανοί είχαν στο χέρι την ευκαιρία να το πάρουν στην τελευταία επίθεση, αλλά αυτός ο μυστήριος ο Γιουλ αποφάσισε να γίνει ο ο Ήρωας του Αγώνα, και επιχείρησε ένα κολοκοτρωνέικο μπάσιμο μέσα στο λάκκο με τα κωλοδάχτυλα, στη ρακέτα δηλαδή με όλους τους Τούρκους ψηλούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Φυσιολογικά έφαγε τα μούτρα του και το ματς πήγε στους γείτονες. Συμπεράσματα:

α) Η Τουρκία είναι πολύ δυνατή φέτος και έχει κατέβει με τσαμπουκά και με το μάτι να γυαλίζει για διάκριση. Ψηλά κορμιά έχει, σουτέρ έχει, στο ξύλο αντέχει, και γενικά είναι να τη φοβάσαι. Το κακό κουσούρι των Τούρκων είναι ότι ορισμένοι εξ αυτών έχουν την τάση να κάνουν αψυχολόγητα σουτ από του Κουτρούλη το γάμο, θέλοντας προφανώς να παραστήσουν τους δερβίσηδες, τα οποία συνήθως καταλήγουν στα σίδερα. Επίσης, έχω την εντύπωση ότι αν κάποιος αντίπαλος καταφέρει να τους τρέξει ανεβάζοντας το παιχνίδι μία ταχύτητα πάνω, οι Τούρκοι θα κλατάρουν. Δεν είναι και τόσο εύκολο βέβαια...

β) Η Ισπανία, από την άλλη, φαίνεται ότι έχει πιο σοβαρό πρόβλημα απ' όσο πιστεύαμε στην αρχή. Δεν είναι μόνο θέμα μπλαζέ διάθεσης, δηλαδή, μάλλον είναι και αγωνιστικό: ο Καλντερόν λείπει πολύ, και μολονότι ο Ρούμπιο δεν είναι καθόλου κακός πλέη-μέηκερ η ομάδα φαίνεται να παίζει χωρίς εγκέφαλο. Επίσης, με την Τουρκία φάνηκε να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στο σκληρό physical game, παρόλο που οι μισοί Ισπανοί παίζουν στο ΝΒΑ και λογικά θα έπρεπε να έχουν συνηθίσει στο ξύλο -στην τελική δεν είναι και τίποτα κιουρίες. Επιπλέον, ο Σκαριόλο δείχνει να μην εμπιστεύεται το βάθος του πάγκου του -σήμερα δεν έβαλε καθόλου τον Καμπέθας και τον Κλάμπερ, ενώ ο Μουμπρού έπαιξε μόνο 5 λεπτά. Πράγμα που σημαίνει ότι οι ταλαιπωρημένοι βασικοί παίζουν πολύ και δεν ξεκουράζονται όσο θα ήθελαν.

Το χειρότερο για την Ισπανία όμως είναι ότι έχει χάσει το ψυχολογικό πλεονέκτημα που είχε πριν από το τουρνουά. Εκεί που όλοι την θεωρούσαν σχεδόν ανίκητη, πλέον βλέπουν ότι μπορούν να τη χτυπήσουν και να την κερδίσουν -εδώ παραλίγο να τα καταφέρουν οι Εγγλέζοι! Δεν είναι περίεργο, ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η φουρνιά των Ισπανών, όπως και η αντίστοιχη δική μας, εδώ και πέντε-έξι καλοκαίρια παίζει συνεχώς σε μεγάλα τουρνουά και μάλιστα στο υψηλότερο επίπεδο. Είναι φυσιολογικό κάποια στιγμή να κουραστούν, να ξεφουσκώσουν, να βαρεθούν βρε αδερφέ. Το κακό είναι ότι τους πήραν χαμπάρι οι άλλοι, και τους την έχουν στημένη. Προμπλέμα, αμίγκος...

Τούτων λεχθέντων, προσωπικά θα προτιμούσα να μην τους βρούμε μπροστά μας στα προημιτελικά. Πράγμα που καθόλου δεν αποκλείεται, έτσι όπως κυλάει το τουρνουά...


.

Κάποιος να ξυπνήσει τους ταύρους!

Χτες το βράδυ γύρισα σπίτι κατά τις 10:30, κι έβαλα να δω το Ισπανία-Βρετανία, χωρίς πολλή όρεξη είναι η αλήθεια. Το έπιασα κάπου στο ημίχρονο, με το σκορ στο 44-35 -όχι και περίπατος, αλλά σιγά τώρα μην μασήσουν οι Ισπανοί με τους Εγγλέζους. Μετά όμως άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον το ματσάκι.

Μου φαίνεται ότι οι συμπέθεροι τό 'χουν πάρει λίγο στραβά το πράμα. Χτες βράδυ ήταν τόσο μπλαζέ, που έδιναν την εντύπωση ότι κάνουν φοβερή αγγαρεία που παίζουν στα προκριματικά: σαν να πιστεύουν ότι θα έπρεπε να πάνε απευθείας στα ημιτελικά και να περιμένουν τους υπόλοιπους. Δεν είναι έτσι όμως, και το προχτεσινό κάζο από τους Σέρβους δεν φαίνεται να τους έβαλε μυαλό.

Τραγελαφικά πράγματα έκαναν ψες οι Ίβηρες. Χαζά λάθη, άμυνα-περιβόλι (κατά διαστήματα...), ζώνη!!! (for crying out loud....) απέναντι σε μια ομάδα που, εντάξει, μην τρελαθούμε κιόλας, συμπαθής, φιλότιμη, αλλά μέχρι εκεί. Κι όμως, ο ισπανικός Μεγάλος Ύπνος επέτρεψε στην βρετανική παιδική χαρά να κάνει ένα σερί 14-0, και κατόπιν 19-3, που έφερε το σκορ από το 66-54 στο 69-73. Κάπου εκεί ξύπνησαν οι Σπανιόλοι, σφίξανε τα γάλατα στην άμυνα και μ' ένα δικό τους 11-0 αποκατέστησαν την τάξη, όμως είναι απαράδεκτο για μία ομάδα που πέρισυ τα έβαλε στα ίσα με τους Αμερικανούς να ιδρώνουν απέναντι στους ανυπόληπτους Βρετανούς. Κι αν δεν ήταν ο Γκασόλ, που έκανε πάρτυ στις ρακέτες παίζοντας ένα κεφάλι πάνω από τους ταλαίπωρους αντιπάλους του, μπορεί να βλέπαμε ΤΗΝ έκπληξη της δεκαετίας.

Το ωραίο στιγμιότυπο του αγώνα ήταν η τεχνική ποινή που εισέπραξε ο Ρέγιες για θέατρο, όταν πήγε να πάρει επιθετικό φάουλ πέφτοντας σαν κεραυνοβολημένος από μια σπρωξιά κάποιου από τους Βρετανούς ψηλούς. Το αστείο είναι ότι μάλλον ήταν φάουλ, αλλά φαίνεται ότι οι διαιτητές τους έχουν πάρει πια χαμπάρι τους Ισπανούς και τα καραγκιοζιλίκια που κάνουν με τις βουτιές αλά-Καραγκούνης, και είπαν να τους κόψουν τη φόρα. Μακάρι.

Κατά τα άλλα, απόρησα όταν είδα τον Σκαριόλο να παίρνει τάιμ-άουτ στα 13 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη, με +5 για την Ισπανία και κατοχή μπάλας. Ανφέαρ; Απόρησα διπλά όταν ο Ναβάρο στα 3 δευτερόλεπτα πέταξε έξω επίτηδες τη δεύτερη βολή, και όταν είδα μετά πώς σκύλιασαν αμφότεροι οι πάγκοι για το τρίποντο που πέτυχαν οι Βρετανοί στην εκπνοή -και ακυρώθηκε ως εκπρόθεσμο. Γιατί τόση φασαρία; Μετά πήγε το μυαλό μου: αν οι Ισπανοί χάσουν σήμερα από τη Σλοβενία, και οι Βρετανοί νικήσουν τους Σέρβους, προκύπτει τριπλή ισοβαθμία Σερβίας-Ισπανίας-Βρετανίας και η πρόκριση θα παιχτεί στο goal-average. Και οι συντελεστές αυτή τη στιγμή είναι +9 για τους Σέρβους, -1 για τους Ισπανούς και -8 για τους Άγγλους. Με δυο λόγια, αν οι συμπεθέροι χάσουν από τους Σλοβένους, που όσο να πεις γυαλίζει το μάτι τους, κινδυνεύουν να μείνουν έξω από την πρώτη φάση κιόλας και να κάνουν τους μπούκηδες να τραβάνε τα μαλλιά τους. Οπότε, εύλογη μεν η πρεμούρα των Σπανιόλων, όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά, από την άλλη όμως δεν είναι και κολακευτικό για την αργυρή Ολυμπιονίκη και πρωταθλήτρια κόσμου να μανουριάζει έτσι για τη διαφορά κόντρα στην (άκουσον-άκουσον) Μεγάλη Βρετανία, και όσο νά 'ναι δείχνει και μια κάποια έλλειψη εμπιστοσύνης, αν όχι στις ικανότητες, τουλάχιστον στο φρόνημα της ομάδας. Χμμμ.

Κατά τα λοιπά, η απουσία του δαίμονα που λέγεται Καλντερόν στερεί πολλά καντάρια μυαλό από τους Ισπανούς, η ευαίσθητη μέση του Γκαρμπαχόθα τον έστειλε πάλι στο συνεργείο και κάπου πήρε το μάτι μου χτες τον Ρούντυ Φερνάντεθ -μεγάλος παιχταράς ο άνθρωπος και τι να λέμε τώρα-, ξάπλα σε μια άκρη του πάγκου και με το πόδι ψηλά. Συμπέρασμα: Αν σοβαρευτεί η ισπανική αρμάδα εξακολουθεί να είναι μακράν το πρώτο και αδιαφιλονίκητο φαβορί, αλλά δεν θα είναι και περίπατος στο πάρκο το τουρνουά.


.