Γκούτεν ναχτ, Λιλί Μαρλέν

Άκου να δεις το λοιπόν τι σκέφτηκε ο Μπάουερμαν: Σου λέει, έχω δώδεκα παίκτες ισάξιους στην ομάδα, μέτριους μεν, ισάξιους όμως στη μετριότητά τους. Θα τους αμολήσω στο γήπεδο να κάνουν συνέχεια φάουλ, μπας και εμποδίσουν αυτούς τους κερατάδες τους Έλληνες να πιάσουν ρυθμό. Θα ζητήσω κι από τη Γκουντρούνε τη μπιρμπίλω τη Σαββατογεννημένη να κάνει καμιά βασκανία μπας και χάσουν τις βολές, και μετά το πρώτο δεκάλεπτο βλέπουμε. Άντε πάμε, κι ο Άγιος Γοδεφρείδος να βάλει το χέρι του.

Έτσι κι έγινε: στο πρώτο δεκάλεπτο οι Γερμανοί κάνανε φάουλ (από ένα τουλάχιστον) σε όλες ανεξαιρέτως τις επιθέσεις της ελληνικής ομάδας -φτάσανε συνολικά τα 12. Έτσι καταφέρανε και κόψανε το παιχνίδι σε φετούλες, ενώ καταπώς φαίνεται και τα ξόρκια της Γκουντρούνε της γαλανομάτας πιάσανε τόπο, αφού ο Ζήσης πέταξε τις τέσσερις πρώτες βολές στα σίδερα και η ομάδα συνολικά ξεκίνησε με 11/20. Βέβαια αυτό που παιζόταν δεν ήταν ακριβώς μπάσκετ, ήταν μάλλον ένα κομπολόι από σφυρίγματα. Πιο πολλά κοντινά πλάνα των διαιτητών είδαμε στην τηλεόραση παρά των παικτών. Όμως το κόλπο έπιασε.

Στο δεύτερο δεκάλεπτο, ο Μπάουερμαν δεν δίστασε να πάρει δύο τάιμ-άουτ μέσα σε τρία (!) λεπτά, όταν είδε τους δικούς μας να κάνουν ένα ξεπέταγμα και να ανεβάζουν τη διαφορά στους δέκα. Μ' αυτά και μ' αυτά, το μισό ματς πέρασε με την προσπάθεια της Γερμανίας να μας κόψει την πολλή φόρα, που πέτυχε, και να ακολουθεί από κάποια σχετική απόσταση στο σκορ. Αλλά μέχρι εκεί.

Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η νίκη της ελληνικής ομάδας, κι ας λέει άλλα το σκορ. Στην πραγματικότητα, οι Γερμανοί πέρασαν μία και μόνη φορά μπροστά, 12-10 λίγο μετά τα μισά του πρώτου δεκαλέπτου, κι από εκεί και μετά ήταν συνεχώς πίσω. Ακόμα κι όταν πλησίασαν στους 4, δεν νομίζω να πίστεψε κανείς στα σοβαρά ότι μπορεί να πάρουν το ματς. Κατάφεραν όμως να χάσουν αξιοπρεπώς.

Αξιοπρεπώς;

Αυτό είναι ένα ζήτημα. Πρέπει να θεωρείται αξιοπρεπής μία ήττα μόνο και μόνο επειδή το τελικό σκορ είναι ευπαρουσίαστο; Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, εμένα πάντως αυτά τα τεχνάσματα του κουναβιού που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί στο πρώτο ημίχρονο μου φάνηκαν ελεεινά και τρισάθλια. Θέλω να πω, προχτές που ο Μπάουερμαν έλεγε ότι playing without Nowitzki is hard but it's fun, πώς το εννοούσε αυτό το fun; Γιατί βέβαια, το να χαλάς το παιχνίδι μόνο fun δεν είναι.

Αλλά δε βαριέσαι. Η Εθνική μας έστω και χωρίς fun πήρε τη νίκη-πρόκριση στους οκτώ, κι αν εκείνος ο απίθανος ο Σαφάρτζικ δεν γινόταν χτες Σουφρά-τζικ, βάζοντας τα πάντα από παντού και με κάθε απίθανο τρόπο, η διαφορά θα πήγαινε άνετα στους 15-20 πόντους. Να κρατήσει το παιδί την κασέτα από ΤΟ Παιχνίδι της Ζωής του, νά 'χει κάτι να βλέπει τα κρύα χειμωνιάτικα βράδυα στο Γκίσεν να παρηγοριέται.

Όσο για τα άλλα δύο ματς του ομίλου: πληροφορίες του ιστολογίου αναφέρουν ότι η μπάλα του αγώνα Κροατία-Ρωσία μετά το παιχνίδι δήλωσε παραίτηση και κλείστηκε σε μοναστήρι στην Κρακοβία, για να ξεχάσει την ταλαιπωρία που τράβηξε χτες με νηστεία και προσευχή. Και για το τελευταίο ματς της βραδιάς, όπου έπαιζε η Γαλλία με τη μεικτή ενός καφενείου των Σκοπίων, το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο κάλεσε την ΕΡΤ σε απολογία για μετάδοση πορνογραφικού υλικού σε ώρα υψηλής τηλεθέασης χωρίς την κατά νόμον απαιτούμενη σήμανση. Τσόντα, με άλλα λόγια.

Εν πάση περιπτώσει, Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία είναι ήδη στους οκτώ και μαθηματικά, κι εμείς αύριο περιμένουμε τις ρώσικες αρκούδες. Bring them on!


.

Σιγά τα αίματα!

Αυτά τα παληκάρια στην ΕΡΤ που παρουσιάζουν την εκπομπή για το Ευρωμπάσκετ με τον ελαφρώς ηλίθιο και άνευ φαντασίας τίτλο "Ευρωμπασκετούπολη" (λες και θα βγει ο Μίκυ Μάους με τον Γκούφυ να κάνουν διαγωνισμό καρφωμάτων), μου είναι γενικώς πολύ συμπαθή και τα χαίρομαι γιατί φαίνεται ότι το αγαπάνε στ' αλήθεια το άθλημα. Νομίζω όμως ότι έχουν την τάση να γίνονται κομματάκι υπερβολικοί ώρες-ώρες.

Τους είδα λίγο χτες το βράδυ, ας πούμε, να κάνουν ένα preview του σημερινού ματς με τους Γερμανούς. Και δώσ' του πόσο σκληρή ομάδα είναι η Γερμανία, και δώσ' του η ομάδα του προπονητή, και το βλέμμα του Μπάουερμαν που είναι πονηρό, και πόσο διασκεδάζουν χωρίς τον Νοβίτσκι, και πόσο άγνωστη και απρόβλεπτη ομάδα γίνανε χωρίς τον σούπερ-σταρ των Μάβερικς, και να προσέξουμε, και να κάνουμε και να ράνουμε...

Σιγά ρε παιδιά! Είπαμε, να μην πάρουμε ψηλά τον αμανέ και φουσκώσουν τα μυαλά μας, αλλά μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο να φοβόμαστε και τον ίσκιο μας, έτσι; Άγνωστη η Γερμανία; Μα καλά, μ' αυτούς δεν παίζουμε κάθε καλοκαίρι εδώ και τέσσερα-πέντε χρόνια, και κάθε φορά τους κάνουμε άλογα; Οι ίδιοι γκαρντ δεν παίζουν φέτος, που πέρισυ τους κάνανε οι δικοί μας ζον-πρες με παγίδες σε όλο το γήπεδο και δεν μπορούσαν να περάσουν τη σέντρα; Κι ο γερο-Φέμερλινγκ, δεν είναι το ίδιο τηλεγραφόξυλο με τις κάλτσες-ζαρτιέρες που έπαιζε τρίτη αλλαγή στους ψηλούς του Παναθηναϊκού;

Μην τρελαθούμε κιόλας, η Νατσιοναλμανσάφτ είναι ό,τι ήταν και πέρισυ και πρόπερσι: ένα μέτριο σύνολο με ψηλά και δυνατά κορμιά, χωρίς πολύ ταλέντο, πειθαρχημένοι και σοβαροί σαν καλοί Γερμανοί, αλλά μονοδιάστατοι και με περιορισμένες δυνατότητες. Κι αν μέχρι πέρισυ υπήρχε ο Νοβίτσκι, που ήταν ο αστάθμητος παράγων και μπορούσε να τινάξει οποιοδήποτε ματς στον αέρα με τις εμπνεύσεις του και το πολύπλευρο ταλέντο του, φέτος δεν υπάρχει ούτε αυτός ούτε κανένας αντίστοιχος. Μα, σου λέει, αυτός ο Μπέντσινγκ είναι ο επόμενος Νοβίτσκι! Ε και; Δηλαδή αν αύριο παίξει η Μπαρτσελόνα με τον Παναθηναϊκό, θα φοβηθεί επειδή ο Νίνης είναι ο νέος Μέσι; Ε δεν πιστεύω...

Βεβαίως, η μπάλα είναι στρογγυλή και όλα μπορεί να συμβούν σε ένα οποιοδήποτε παιχνίδι, αλλά αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και αντικειμενικοί θα πρέπει να δεχτούμε ότι, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο του τουρνουά και με δεδομένη την αγωνιστική εικόνα τόσο τη δική μας όσο και των άλλων ομάδων, αυτοί που πρέπει να στενοχωριούνται για τα παιχνίδια με τους Έλληνες είναι οι προσεχείς αντίπαλοί μας στον Ε όμιλο και όχι εμείς. Εμάς μας φτάνει να παίξουμε το παιχνίδι μας, οι άλλοι είναι που πρέπει να κοιτάξουν πώς θα μας βάλουν τρικλοποδιά. Εμείς έχουμε καιρό να σπαζοκεφαλιάσουμε αργότερα, όταν πάμε στα νοκ-άουτ, νομίζω;


.

Αριθμολαγνεία

Το χτεσινό πρόγραμμα του τουρνουά δεν περιελάμβανε αγωνιστική δράση, αφού η μέρα ήταν αφιερωμένη σε χαλάρωμα, χαλάουα και εκτελούνται μεταφοραί-μετακομίσεις από πολωνικό θέρετρο σε πολωνικό θέρετο. Πληροφορίες που αναφέρουν ότι ο Καζλάουσκας κάλεσε στο ξενοδοχείο τρεις ορθόδοξους παπάδες κι άλλους τρεις καθολικούς, να κάνουν ευχέλαιο μη σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και τραυματιστεί κανένας γκαρντ, ελέγχονται ως ανακριβείς.

Ελλείψει παιχνιδιών, το λοιπόν, ήταν μια καλή ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά της διοργάνωσης. Τα οποία στατιστικά, ναι μεν μετά το τουρνουά δεν θα τα θυμάται κανένας, αλλά κατά τη διάρκεια έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον, στο βαθμό που μπορεί να τσεκάρει κανείς αν τεκμηριώνουν την αγωνιστική παρουσία της ομάδας στο γήπεδο.

Τι βλέπουμε λοιπόν; Ότι:

α) Η Εθνική μας ομάδα φιγουράρει πρώτη στον πίνακα με την καλύτερη επίθεση, με Μ.Ο. κάτι λιγότερο από 90 πόντους/αγώνα. Πρωτοφανές, νομίζω. Επίσης είναι πρώτη σε ευστοχία στα σουτ εντός παιδιάς συνολικά και στα δίποντα ειδικότερα, και τρίτη στα τρίποντα πίσω από Βρετανούς (εεε;) και Τούρκους. Ναι, αλλά στις βολές; Χμμ, εκεί έχουμε όντως ένα θεματάκι, με ποσοστό 74,4 %, που σημαίνει χοντρικά 7 πεταμένες βολές ανά παιχνίδι (στις 27 που σουτάρουμε ανά Μ.Ο.). Μαντέψτε όμως: οι άλλοι είναι χειρότεροι από μας! Πράγματι, στον σχετικό πίνακα έχουμε μπροστά μας μόνο Τούρκους και Σλοβένους, ενώ οι μισές ομάδες του τουρνουά σουτάρουν με ποσοστά κάτω από 70 %. Χειρότεροι όλων οι Γάλλοι, που με το ζόρι βάζουν τις μισές. Ο Τζον Κόρφας θα τραβούσε τα μαλλιά του απ' τη ρίζα. Επίσης η Εθνική μας είναι δεύτερη στις ασίστ πίσω από τους Πολωνούς.
Στον επιθετικό τομέα, τα στραβά μας είναι δύο: τα επιθετικά ριμπάουντ (σε σύνολο 67 χαμένων σουτ έχουμε μαζέψει μόλις 16 σκουπίδια) και τα λάθη (σχεδόν 15 ανά ματς). Θέλουν και τα δύο προσοχή, εκτός πια κι αν συνεχίσουμε σε όλο το τουρνουά να έχουμε τόσο ψηλά ποσοστά ευστοχίας.

β) Στα μετόπισθεν: Τρίτη καλύτερη άμυνα πίσω από Γαλλία και Σερβία, πρώτοι στα αμυντικά ριμπάουντ, πρώτοι στα κλεψίματα (η κληρονομιά του Διαμαντίδη!). Είναι ενδιαφέρον ότι, σε σύνολο 100 άστοχων σουτ των αντιπάλων μας έχουμε μαζέψει 84 ριμπάουντ, άρα έχουμε επιτρέψει μόνο 16 επιθετικά (ίσως 2-3 περισσότερα, από βολές). Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι έχουμε επιτρέψει στους αντιπάλους μας μόνο 42,2 % ποσοστό ευστοχίας, και τους υποχρεώνουμε σε 15 λάθη ανά παιχνίδι. Μόνο στις τάπες δεν τα πάμε καλά φέτος.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι όλες αυτές οι στατιστικές πρωτιές της ομάδας δεν συνοδεύονται από αντίστοιχες ατομικές διακρίσεις των παικτών. Στις πρώτες δεκάδες του τουρνουά δεν έχουμε εκπρόσωπο ούτε στο σκοράρισμα, ούτε στις ασίστ, ούτε στα κλειψίματα. Μόνο ο Μπουρούσης είναι μέσα, στον πίνακα με τους καλύτερους ριμπάουντερ. ....Χμμμ... Ναι... Και ο Σπανούλης: πρώτος στα λάθη :(
Επίσης ο χρόνος συμμετοχής μοιράζεται συμμετρικά: πάνω από 25 λεπτά ανά παιχνίδι παίζουν μόνο ο Σπανούλης κι ο Μπουρούσης, αλλά ο τελευταίος ξεκουράστηκε ένα ολόκληρο ματς.

Με δυο λόγια, η στατιστική εικόνα της Εθνικής επιβεβαιώνει αυτά που βλέπουμε μέχρις ώρας στο παρκέ: ομαδική δουλειά τόσο σε άμυνα όσο και σε επίθεση, μοίρασμα του χρόνου συμμετοχής, και παίκτες που προσφέρουν ο καθένας το κατιτίς του, χωρίς να υπάρχει κάποιος που αναλαμβάνει όλη τη δουλειά σε οποιονδήποτε τομέα. Στον αντίποδα, επιβεβαιώνει και τα σημεία όπου θέλουμε βελτίωση, όπως τα λάθη.

Και μερικά ακόμη ενδιαφέροντα στοιχεία από τους πίνακες:

• Δύο από τις προσεχείς μας αντιπάλους, Γερμανία και Γαλλία, έχουν τις χειρότερες επιθέσεις από τις ομάδες που συνεχίζουν. Επίσης είναι και από τις πιο άστοχες συνολικά εντός παιδιάς (οι Γάλλοι ειδικά είναι γενικώς από τους πιο άστοχους σε κάθε κατηγορία).

• Τις πιο πολλές ελεύθερες βολές τις σουτάρουν οι Ισπανοί (χμμμ), πάνω από 35 ανά ματς (ξανά χμμμ...). Αλλά πετάνε στο σίδερο μία στις τρεις. Μήπως, μήπως λέω, τους παίζουν λιγουλάκι, αχεμ, προσεκτικά οι διαιτητές (σχεδόν 30 φάουλ ανά ματς κερδίζουν);

• Τα πιο πολλά σουτ στο τουρνουά τα κάναν... οι Βούλγαροι (προφανώς, στο γάμο του καραγκιόζη).

• Οι Γερμανοί επιτρέπουν στον αντίπαλο τα λιγότερα σουτ και ρίχνουν το περισσότερο ξύλο (πάνω από 30 φάουλ ανά παιχνίδι), ενώ οι Γάλλοι υποχρεώνουν τους αντιπάλους τους στα χαμηλότερα ποσοστά ευστοχίας. Με άλλα λόγια, έχουμε μπροστά μας δύο αντιπάλους με τάση προς το καταστροφικό μπάσκετ.

Αυτά. Να πω τη μαύρη αλήθεια μου, τα βαρέθηκα κιόλας τα νούμερα, απαπά δεν το ξανακάνω.


.

Αυτό είναι...

...το δώρο του Σοφοκλή για τις 8/9 ελεύθερες βολές που πέτυχε χτες!
Καλοφάγωτο!


.

Δώδεκα στη ντουζίνα

Τελικά αυτό το ψυχοβγαλτικό σύστημα διεξαγωγής του τουρνουά, που για να πας από τους 16 στους 8 χρειάζεσαι έξι ολόκληρα ματς, έκανε πάλι τη δουλειά του και έσωσε μερικούς μερικούς από τα στραβοπατήματα και τις πεπονόφλουδες. Well done. Παρά τις διάφορες εκπλήξεις ή παρολίγον εκπλήξεις που μύριζαν δώθε-κείθε, στο τέλος όλος ο καλός ο κόσμος προχώρησε στη δεύτερη φάση των ομίλων και όλοι οι κακορίζικοι επιστρέφουν στα σπίτια τους, όπου τουλάχιστον δεν θα τους ζητήσει κανείς το λογαριασμό, μιας και έπεσαν λίγο-πολύ αξιοπρεπώς.

Έτσι, οι δεύτεροι όμιλοι (σα να λέμε, μεταξύ ορεκτικού και κυρίως πιάτου) διαμορφώνονται ως εξής:

Όμιλος Ε

Ελλάδα-Γαλλία από 4, Κροατία-Γερμανία από 3, Ρωσία-Ακατονόμαστοι από 2. Τα πράγματα μοιάζουν καθαρά και τακτοποιημένα, και μάλλον έτσι είναι. Οι μόνοι που κοψοχολιάστηκαν για να περάσουν είναι οι Γερμανοί, που έφτασαν στο παρά τσακ να την πατήσουν από τους Λετονούς, αλλά τους έσωσε ο Γιάγκλα με 5 πόντους στα τελευταία δευτερόλεπτα, κατεβάζοντας τη διαφορά στους 6. Απ' ό,τι βλέπω στα στατιστικά του αγώνα, μάλλον έτρεμαν τα χέρια των παικτών αμφοτέρων των ομάδων, αφού σπάσαν τα στεφάνια από τη γραμμή των ελευθέρων βολών: 17/29 οι Γερμανοί, 19/38 (!!) οι Λετονοί. Κακό της κεφαλής τους.

Γιάγκλα και ντάγκλα!

Αύριο γίνονται τα πρώτα ματς του ομίλου στο μαγευτικό Bydgoszcz (όποιος μου πει πώς διαβάζεται αυτός ο διάολος θα τού 'χω μεγάλη υποχρέωση), και η Εθνική μας παίζει με τους πελάτες της τους Γερμανούς, ενώ οι Γάλλοι με τους Ακατονόμαστους. Αν κερδίσουμε και εμείς και οι Γάλλοι, εξασφαλίζουμε αμφότεροι (νομίζω και μαθηματικά, αλλά βαριέμαι να κάνω τώρα όλους τους λογαριασμούς) την πρόκριση στα νοκ-άουτ και αφήνουμε τους άλλους να βγάλουν τα μάτια τους. Όπερ και θα γίνει, προβλέπω.

Όμιλος F

Εδώ στην τελευταία αγωνιστική ανακατεύτηκαν τα πράγματα, αφού οι Ισπανοί λύγισαν τους Σλοβένους έστω και στην παράταση, ενώ Σέρβοι και Λιθουανοί δεν έδωσαν τελικά δικαιώματα σε Βρετανούς και Βούλγαρους αντίστοιχα. Παρατηρώ ότι ο Σκαριόλο χτες έβγαλε τα 40 +5 λεπτά με μόλις 8 παίκτες, περίεργο μου φαίνεται αλλά κάτι παραπάνω θα ξέρει.

Ο όμιλος είναι πιο μπερδεμένος από τον δικό μας, αφού μόνο οι Τούρκοι ξεκινάνε με 4 βαθμούς. Ισπανοί, Σλοβένοι, Σέρβοι και Πολωνοί έχουν από 3, και τελευταίοι οι Λιθουανοί αγκομαχάνε με 2. Κι ένα σωρό ερωτηματικά: Θα σοβαρευτούν εντελώς οι Ισπανοί; Θα συνεχίσουν με την ίδια φούρια οι Σλοβένοι; Και οι Τούρκοι; Θα δείξουν χαρακτήρα στα δύσκολα; Πόσους λαγούς μπορεί να κρύβει στο καπέλο του ο Ίβκοβιτς; Πόσο μακριά μπορεί να πάει τους Πολωνούς το πλεονέκτημα της έδρας; Ποιος μπορεί να αποκλείσει τυχόν αναλαμπές των Λιθουανών; Πού πήγε η χαμένη παιδική μας αθωότητα; Κι άλλα παρόμοια.

Εδώ (δηλαδή εκεί, στο Λοτζ -αυτό τουλάχιστον είναι μονοσύλλαβο) τα πρώτα ματς γίνονται το Σάββατο και έχουν κομβική σημασία, κυρίως το Σλοβενία-Λιθουανία: αν τα ανήψια του Σαμπόνις χάσουν, μετά μάλλον θα το ρίξουν στον τουρισμό και στα πιερότζι. Αν κερδίσουν, βάζουν φωτιά στα τόπια. Προβλέπω μεγάλα ντέρμπι, προσπεράσματα στη βαθμολογία και αγωνία για τα εισιτήρια μέχρι το τελευταίο λεπτό του τελευταίου παιχνιδιού. Αλλά μπορεί και όχι (μουά-χα-χα).


.

Μια ωραία ατμόσφαιρα

Σε φιλικό αγώνα που έγινε χτες το βράδυ στο Πόζναν η Εθνική μας ομάδα επικράτησε της αντίστοιχης του Ισραήλ με σκορ 106-80. Στο ζέσταμα πριν από το παιχνίδι, οι δύο προπονητές συμφώνησαν να ξεχάσουν τα αμυντικά τους πλάνα στα αποδυτήρια και να παρατάξουν τις ομάδες με συστήματα εικονικής άμυνας, γνωστής και ως "αεράμυνα". Οι παίκτες από την πλευρά τους εφάρμοσαν κατά γράμμα τις οδηγίες, εκτός από τον Κουφό που μάλλον δεν άκουσε, με αποτέλεσμα να μοιράσει μερικές τάπες από κεκτημένη ταχύτητα.

Στην ωραία βραδιά οι Έλληνες διεθνείς κέρασαν τους αντιπάλους τους φρέσκο Καλαμπόκη ψημένο στα κάρβουνα, καφέ γλυκύ βραστό με διπλό Καϊμακόγλου και έναν Καλάθη με παραδοσιακά βουτήματα, ενώ οι Ισραηλινοί από τη μεριά τους συνεισέφεραν με τσάι και συμπάθεια, καθώς και με καραμέλες μέντας για δροσερή αναπνοή. Ο αρχηγός Αντώνης Φώτσης, εκτός που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι έχει αρχίσει το τουρνουά και άρχισε κι αυτός να παίζει, χάρισε στον Ισραηλινό κόουτς Σβι Σερφ μια χρυσή οδοντογλυφίδα μέσα σε χειροποίητη δερμάτινη θήκη, ένα συμβολικό δωράκι για τις καλές υπηρεσίες που έχει προσφέρει στο μπάσκετ της χώρας μας. Επίσης του χάρισε και τέσσερα συλλεκτικά τρίποντα, νά 'χει να τον θυμάται.

Στο τέλος του παιχνιδιού οι παίκτες και των δύο ομάδων τραγούδησαν και χόρεψαν αγκαλιασμένοι την τσιγκολελέτα, ενώ οι προπονητές στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου ευχαρίστησαν αλλήλους για την αγαστή συνεργασία και υποσχέθηκαν να το επαναλάβουν με την πρώτη ευκαιρία, ίσως το 2011 στη Λιθουανία. Μετά το απαραίτητο φρεσκάρισμα, τα μέλη των δύο εθνικών αποστολών πήγαν όλοι μαζί σε γνωστό μπαράκι του Πόζναν για μπίρες ρεφενέ και ανέκδοτα από τα ευρωπαϊκά γήπεδα. Όλοι μαζί; Όχι ακριβώς: ο Γιανίβ Γκριν καθυστέρησε λιγάκι, αφού του έλαχε να μαρκάρει τον Σχορτσιανίτη κι έτσι χρειάστηκε να περάσει πρώτα από το τοπικό Ιατρικό Κέντρο να του περιποιηθούν τους μώλωπες. Η καλή παρέα τράβηξε ίσαμε τις 11.30 το βράδυ, τοπική ώρα, οπότε η κ. Κάθυ (μαμά Κώστα) Κουφού ξεσήκωσε τον Καζλάουσκας, να πάει να μαζέψει το βλαστάρι της και να το βάλει στο κρεβατάκι του (τρόπος του λέγειν "κρεβατάκι", με μήκος 2,30).

Σήμερα οι ήρωές μας (και η κυρία Κάθυ) ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους και ξεκουβαλάνε από το Πόζναν για να συνεχίσουν την τουρνέ τους σε άλλη εξωτική-πόλη-της-Πολωνίας-με-37-σύμφωνα-στο-όνομα-που-δεν-διαβάζεται-με-τίποτα. Οι φίλοι μας οι Ισραηλινοί, από την άλλη, αφού μοιράστηκαν με Βρετανούς και Βούλγαρους την τιμητική 16η θέση στο τουρνουά (ελλείψει 17ης), επιστρέφουν στην πατρίδα τους και εγκαταλείπουν την Ευρώπη. Στην οποία άλλωστε κανείς δεν έχει καταλάβει τι δουλειά έχουν in the first place.

Άντε και του χρόνου!


.

Άσμα ηρωικό και πένθιμο...

...για τον χαμένο σμολ-φόργουορντ της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Μπορεί να φταίει η γλυκιά φθινοπωρινή δροσούλα, που όσο νά 'ναι τις πρώτες απογευματινές ώρες σου φέρνει μια ελαφριά νύστα. Μπορεί να φταίγανε οι γίγαντες που μαγείρεψε η καλή μου σήμερα, και που ήταν λιγουλάκι παραβρασμένοι. Μπορεί να φταίει και η πάντοτε εκνευριστική φωνούλα του Χατζηγεωργίου από την τιβί. Ό,τι κι αν φταίει, το παιχνίδι της Κροατίας με την Ακατονόμαστη Γείτονα μου έφερε βαθιά, πολύ βαθιά χασμουρητά. Ευτυχώς που τέλειωσε δηλαδή, πριν προλάβει να με πάρει ο ύπνος.

Ποιος να το φανταζόταν ότι δύο ομάδες-παραφυάδες της άλλοτε μεγάλης των πλάβι σχολής θα μπορούσαν να παίξουν τόσο βαρετό μπάσκετ. Μα τόσο πολύ; Τόσο. Αφού κάποια στιγμή παράτησα το ματς και άρχισα να λύνω σουντόκου. Στο πρώτο ημίχρονο οι Κροάτες αμολάγαν αετό, και ο γερο-Στεφάνοφ τραβούσε κουπί για τους Σκοπιανούς, που πήγαν στα αποδυτήρια με +14. Στο τρίτο δεκάλεπτο οι Κροάτες ξεκίνησαν με ένα 12-0, αλλά κάπου εκεί ο Ούκιτς άρχισε τις παλαβομάρες και ο Ρέπεσα τον τράβηξε στον πάγκο, ρίχνοντας μέσα τον Πλάνινιτς.

Παρένθεση: κάποτε ο αείμνηστος Ντράζεν ο Μέγας σκούπιζε πάγκους στο NBA, και έφτυσε αίμα μέχρι να καθιερωθεί. Αυτουνού του Ούκιτς, τι του βρήκαν οι Αμερικάνοι ήθελα νά 'ξερα... Μάλλον έχουν πέσει τα στάνταρ.

Τέλος πάντων, ευτυχώς που ο Πλάνινιτς πρόσθεσε λίγο αλατοπίπερο στο ματς με τις εμπνεύσεις του και μας γλίτωσε κάπως από την υπνηλία. Οι Σκοπιανοί έμειναν από μπεντζίνα, οι Κροάτες ξεμπούκωσαν, έφκιασαν διαφορά και το παιχνίδι (ο θεός να το κάνει...) κύλησε μέχρι το τελικό 81-71 υπέρ της Κροατίας. Και εις άλλα με υγεία.

Χάιλάιτ του παιχνιδιού, ένα κόλπο που στήσανε οι Σκοπιανοί κάπου στα μισά του τρίτου δεκαλέπτου, με επαναφορά από πλάγια-παύλα-σέντρα μέσα στο ζωγραφιστό-παύλα- άλευ-ουπ-παύλα-κάρφωμα του Πέρο Άντιτς, σε μια στιγμή που οι Κροάτες μάλλον χάζευαν τα κωλαράκια των τσιρλίντερ. Άλλο αξιοσημείωτο, ουδέν, και όσοι είδαν το παιχνίδι μάλλον το έχουν ήδη ξεχάσει.

Στο μεταξύ στο Γκντάνσκ (ωραίο όνομα, εύηχο) οι Γαλλοί νικησάν και τους Ρωσούς και περνάνε στην επόμενη φάση με 4 βαθιμούς, επικεφαλής του Ε' ομίλου μαζί μας. Οι Ρώσοι περνάνε επίσης, έστω και στο goal-average -αν δεν κάνω λάθος στα κουκιά-, ενώ οι Λετονοί θέλουν νίκη επί των Γερμανών με διαφορά 9 πόντων ή μεγαλύτερη για να περάσουν εις βάρος τους. Σκασίλα μας, εδώ που τα λέμε...


.