Ανακεφαλαιώνοντας, ΙΙ

Το ρεζουμέ του φετινού Ευρωμπάσκετ είναι ότι υπάρχει μια περίεργη ιστορροπία: οι περισσότερες ομάδες κυμαίνονται χοντρικά ανάμεσα στο 6 και στο 8 στην απόδοσή τους. Σε μια καλή μέρα μπορούν να ανέβουν ίσαμε το 9, σε μια κακή μπορεί να πέσουν στο 5 ή στο 4. Ως εκ τούτου, δεν είναι καθόλου περίεργο που έχουμε συμπληρώσει πέντε αγωνιστικές κι ακόμα είμαστε με τα κομπιουτεράκια στα χέρια: μόνο η Λιθουανία φτιάχνει βαλίτσες, οι υπόλοιποι έντεκα έχουν όλοι αξιώσεις από τα ματς της τελευταίας αγωνιστικής, άλλοι για την πρόκριση και άλλοι για το πλασάρισμα.

Με τη σειρά που θα γίνουν τα παιχνίδια:

Ρωσία-ΠΓΔΜ

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, οι Ρώσοι ακόμα ΔΕΝ έχουν σιγουρέψει την πρόκρισή τους. Αν χάσουν θα οδηγηθούν σε τριπλή ισοβαθμία με τους Ακατονόμαστους Γείτονες και μία εκ των Γερμανία και Κροατία, όπου οι μεν Γερμανοί τους πετάνε έξω, οι δε Κροάτες υπερέχουν (μέχρι στιγμής) στο goal average. Συνεπώς οι σύντροφοι θα παίξουν γερά με στόχο τη νίκη που τους βάζει σίγουρα στους 8 και ίσως στη δεύτερη θέση του Ε ομίλου. Κι οι γείτονες όμως, που όλοι τους είχαν για πεθαμένους μετά τις σφαλιάρες από Ελλάδα και Γαλλία, αφού καθάρισαν εύκολα τους Γερμανούς παίζουν το τελευταίο τους χαρτί για πρόκριση. Σίγουρα θα τα δώσουν όλα, αλλά μπορούν; Η λογική λέει όχι, και μετά τις παλικαρίσιες νίκες επί Κροατίας και Ελλάδας οι Ρώσοι είναι φαβορί.

Ελλάδα-Γαλλία

Εδώ ο νικητής παίρνει την πρώτη θέση στον όμιλο και πέφτει ψηλοκρεμαστός στο στόμα του ισπανικού λύκου! Τα πονηρά μυαλά σίγουρα θα σκέφτονται ότι ίσως κάποια από τις δύο ομάδες, ή και οι δύο, ενδεχομένως να μη χτυπήσουν πολύ δυνατά το παιχνίδι, οπότε μπορεί να δούμε ευτράπελα σκηνικά. Ιδίως οι Γάλλοι, που δεν μπορούν να πέσουν κάτω από τη δεύτερη θέση, δεν έχουν ιδιαίτερο λόγο να σκιστούν. Εμείς λίγο περισσότερο, γιατί αν πέσουμε στην τρίτη θέση παίζουμε προημιτελικό την Παρασκευή. Αλλά είναι και το ρημάδι το γόητρο στη μέση, οπότε προβλέπεται ντέρμπι.

Γερμανία-Κροατία

Ο θάνατός σου η ζωή μου, ή μάλλον όχι ακριβώς, αφού ο χαμένος μένει σίγουρα απ' έξω αλλά ο νικητής δεν μπαίνει σίγουρα μέσα. Δηλαδή, πάλι όχι ακριβώς: οι Γερμανοί αν κερδίσουν μπαίνουν σίγουρα στην οκτάδα, οι Κροάτες μπορεί και να μείνουν έξω, αναλόγως τι θα έχουν κάνει προηγουμένως οι Ρώσοι. Μπέρδεμα, εκτός κι αν δεν έχω καταλάβει σωστά τους κανόνες στην περίπτωση ισοβαθμίας. Αλλά και ποιος λέει ότι οι υπέυθυνοι των ομάδων τους έχουν καταλάβει καλύτερα; Τέλος πάντων, δεδομένου ότι ο χαμένος όπως και νά 'χει το πράγμα γυρίζει σπίτι του, θα παλέψουν και οι δύο για τη νίκη με τους Κροάτες να έχουν προβάδισμα λόγω καλύτερης ποιότητας ομάδας και πιο έμπειρων περιφερειακών.

Λιθουανία-Σερβία

Καλά, οι Λιθουανοί είναι που είναι πεθαμένοι, γίνεται και μεσημέρι το ματς, καλά σαράντα. Προβλέπεται άνετη επικράτηση των Σέρβων οι οποίοι πάνε για την τρίτη θέση στον όμιλο.

Πολωνία-Ισπανία

Οι Πολωνοί έχουν επιστρατεύσει όλες τις γριές τσιγγάνες του Λοτζ και τις έχουν αραδιάσει έξω από το ξενοδοχείο να κάνουν ξόρκια για να ματιάσουν τους Ισπανούς. Οι οποίοι από την πλευρά τους μένουν μακριά από τα παράθυρα μην τους πιάσει το κακό το μάτι, και κυκλοφορούν με γυαλιά ηλίου ακόμα και στην τουαλέτα. Επίσης έχουν φέρει Ισπανό μάγειρα και νερό από τα Πυρηναία, μην πάει και γίνει κανένα κακό με τα νερόβραστα πολωνικά πιάτα. Όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά. Οι οικοδεσπότες θα έχουν μαζί τους το γεμάτο γήπεδο και την ψυχολογία αυτού που δεν έχει τίποτα να χάσει, αλλά πολλά να κερδίσει. Προφανώς θα τα δώσουν όλα. Αλλά αν οι Ισπανοί παίξουν σαν Ισπανοί, τα "όλα" των Πολωνών δεν φτουράνε: μιλάμε για τουλάχιστον μία κλάση διαφορά δυναμικότητας, τόσο σε ατομικό ταλέντο όσο και σε ποιότητα συνόλου. Μη σου πω και δύο. Στο χέρι τους είναι να μη δώσουν δικαιώματα -αν δώσουν, θα το μετανιώσουν.

Τουρκία-Σλοβενία

Οι Τούρκοι πάνε αεράτοι και αήττητοι στο ντέρμπυ για την πρώτη θέση του ομίλου, αλλά οι Σλοβένοι είναι που καίγονται για τη νίκη ώστε να μη μπλέξουνε σε πιθανές ισοβαθμίες, διπλές ή τριπλές, και χρειαστούν κομπιουτεράκια και άλλα τέτοια μηχανίσματα του διαβόλου για να δουν αν κατατάσσαονται δεύτεροι ή τρίτοι. Προβλέπω να επικρατούν, one way or the other.


.

Μας πάτησε η αρκούδα

Εντάξει, είναι γνωστό ότι η ήττα φέρνει γκρίνια, αλλά τόση γκρίνια πια;

Διαβάζω στη χτεσινή Ελευθεροτυπία τον Συρίγο και τον Παπαδογιάννη και απορώ. Γράφει ας πούμε ο Συρίγος ότι η Εθνική μας τα έκανε μούσκεμα απέναντι στα "απομεινάρια της Ρωσίας" και διερωτώμαι ο αφελής: ένας ξένος δημοσιογράφος θα είχε άδικο αν χαρακτήριζε τη φετινή μας ομάδα ως "τα απομεινάρια της Ελλάδας"; Μήπως να βάλουμε κάτω τα ρόστερ των δύο ομάδων πέρσι και πρόπερσι, να δούμε πόσοι και ποιοι λείπουν του καθενός;

Πέρα απ' αυτό, όμως, ας παραδεχτούμε ότι το παιχνίδι με την Ρωσία ήταν ένα κακό παιχνίδι για την Εθνική μας. Δεν είπε κανείς το αντίθετο. Αλλά για να το σκεφτούμε λίγο, για να δούμε δηλαδή γιατί αυτή η εμφάνιση ήταν τόσο κακή, και πόσο κακή ήταν στην πραγματικότητα.

Ποια ήταν τα προβλήματα της Εθνικής προχτές; Πρώτον, η αδυναμία στα αμυντικά ριμπάουντ, κυρίως στο πρώτο ημίχρονο. Πράγματι, οι παίχτες μας έδειχναν να έχουν ξεχάσει τι είναι το μπλοκ-άουτ, με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να ανανεώνουν τις επιθέσεις τους με χαρακτηριστική ευκολία. Δεύτερον, η αφλογιστία απέναντι στην άμυνα ζώνης των Ρώσων. Και τρίτον, οι χαμένες ελεύθερες βολές (11 στο σύνολο).

Αν κοιτάξουμε όμως λίγο πιο προσεκτικά το ματς, θα δούμε ότι η Εθνική μας δεν έπαιξε κακή άμυνα ούτε καν στο πρώτο ημίχρονο. Σε γενικές γραμμές δεν έδωσε εύκολα σουτ στους Ρώσους, και συχνά τους ανάγκασε να κάνουν τις προσπάθειές τους στο τέλος των 24'' και με όχι ιδιαίτερα καλές προϋποθέσεις. Το πρόβλημα ήταν στα ριμπάουντ: όταν επιτρέπεις στους Ρώσους να κάνουν και δεύτερη (και τρίτη, και τέταρτη μερικές φορές) προσπάθεια, ε, Ρώσοι είναι, κάποια στιγμή θα στο βάλουν. Σε κάθε περίπτωση, το ότι έχουμε ένα θέμα με τα ριμπάουντ ήταν γνωστό εκ των προτέρων.

Εξίσου γνωστό και χρόνιο είναι το πρόβλημα απέναντι στις άμυνες ζώνης. Η ομάδα μας έχει πολλούς παίκτες με αξιοπρεπές έως καλό μακρινό σουτ, αλλά δεν έχει και δεν είχε ποτέ τα τελευταία χρόνια έναν σουτέρ-δολοφόνο, από αυτούς που μπορούν να ξεχαρβαλώσουν μια ζώνη μέσα σε τρεις επιθέσεις. Τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα. Προχτές δεν παίξαμε και τόσο άσχημα απέναντι στη ζώνη πάντως: και η μπάλα ακούμπησε στη ρακέτα, και η κυκλοφορία στην περιφέρεια ήταν αρκετά καλή, και σουτ βγήκαν με καλές προϋποθέσεις. Αλλά δεν μπήκαν -κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι. Ας πούμε, στο τελευταίο δεκάλεπτο δύο φορές βγήκε ο Ζήσης αμαρκάριστος στο τρίποντο, κι έστειλε και τα δύο σουτ στα σίδερα. Να τον κρεμάσουμε; Όσο για τις βολές, να μην τα ξαναλέμε.

Θέλω να πω ότι η ήττα της Εθνικής προέκυψε από προβλήματα της ομάδας που ήταν γνωστά και ήταν φυσιολογικό κάποια στιγμή να εκδηλωθούν σε βαρύτερη μορφή. Αλλά, πριν ρίξουμε το ανάθεμα, ας δούμε λίγο και τα θετικά: όπως την άμυνα του τρίτου δεκαλέπτου, που μόλις έλυσε το θέμα του ριμπάουντ άφησε τους Ρώσους στο μηδέν για επτά ολόκληρα λεπτά. Όπως τα 16 επιθετικά ριμπάουντ, και τα 42 σύνολο, ίσα με τους Ρώσους, παρά το χάλι του πρώτου ημιχρόνου. Όπως κυρίως το γεγονός ότι η ομάδα κατάφερε, σε ένα κλειστό παιχνίδι των 65 πόντων και χωρίς να μπορέσει να τρέξει, κατάφερε λέω να γυρίσει δύο φορές από το -10 και να παίξει τη νίκη στο τελευταίο σουτ. Ε, νομίζω ότι αυτό τουλάχιστον δείχνει χαρακτήρα και όχι έλλειψη προσωπικότητας, που λέει ο Παπαδογιάννης.

Σε τελική ανάλυση, δεν γίναμε ξαφνικά η ανίκητη υπερομάδα, ούτε και ήμασταν ποτέ τέτοια. Ούτε και υπάρχει τέτοια στο φετινό Ευρωμπάσκετ. Αλλά θα υπενθυμίσω ότι πρόπερσι, στην Ισπανία, η Εθνική μας ακόμα κι όταν κέρδιζε έπαιζε εκνευριστικό, κακό μπάσκετ, που σιχαινόσουν να το βλέπεις. Φέτος, ακόμα κι όταν χάνει, παίζει τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Τι προτιμάμε;


.

Το σφαγείο του Λοτζ

Στον όμιλο του Λοτζ, μετά και τα παιχνίδια της πρώτης αγωνιστικής η ανακατωσούρα συνεχίζεται. Οι μόνοι χαλαροί είναι οι Τούρκοι, οι οποίοι από χτες εξασφάλισαν την πρόκριση στους οκτώ και βάζουν πλέον πλώρη για την πρώτη θέση του ομίλου.

Σλοβένοι και Σέρβοι ακολουθούν και έχουν πάρει προβάδισμα στο δρόμο για τα νοκ-άουτ. Οι μεν Σλοβένοι δεν μάσησαν με την ήττα από τους Ισπανούς και χτες καθάρισαν τους Λιθουανούς χωρίς πολλά προβλήματα, ενώ οι σιγανοπαπαδιές οι Σέρβοι κέρδισαν και τους οικοδεσπότες και θέλουν άλλη μία νίκη για να καβατζωθούν στην οκτάδα.

Αυτό που δεν περίμενε κανείς πριν το τουρνουά είναι ότι το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο του προηγούμενου Ευρωμπάσκετ, η Ισπανία και η Λιθουανία δηλαδή, θα είχαν πάρει τέτοιο χρωματάκι, εκρού του νεκρού, τόσο νωρίς στη διοργάνωση.

Οι Λιθουανοί μάλιστα έχουν ξαπλώσει αναπαυτικά στο φέρετρο, και οι εξυπηρετικοί Σλοβένοι χτες τους κάρφωσαν και τα πρώτα καρφιά στο καπάκι. Μόνη ελπίδα για νεκρανάσταση είναι δύο νίκες στα δύο τελευταία παιχνίδια, για να προκαλέσουν κάποια ισοβαθμία και να περάσουν με καραμπόλα. Αλλά ποιος πιστεύει στ' αλήθεια ότι αυτή η ομάδα, που μόνο τη Βουλγαρία έχει καταφέρει να κερδίσει, μπορεί να βάλει κάτω απανωτά Ισπανία και Σερβία; Βλέπεις οι Λιθουανοί κουβάλησαν στην Πολωνία μια αξιόμαχη φροντ-λάιν, αλλά από περιφερειακούς δεν πήραν και σπουδαία πράγματα μαζί τους. Πού πας καημένε Καραμήτρο με τον Μαζούτις (ο χαμένος Λιθουανός ξάδερφος του Μασούτη, αυτού με τα σουπερμάρκετ);

Όσο για τους συμπεθέρους, έτσι που τα έχουν καταφέρει θέλουν κι αυτοί δύο νίκες στα δύο τελευταία ματς για να προκριθούν. Και δεν μιλάμε για πρωτιές και μεγαλεία, μιλάμε για την τέταρτη θέση στον όμιλο και το τελευταίο εισιτήριο για την οκτάδα. Και για να την πάρουν θα πρέπει να κερδίσουν τους γηπεδούχους Πολωνούς στο τελευταίο ματς, οι οποίοι ναι μεν δεν είναι καμία ομάδα-φόβητρο, αλλά θα έχουν στο πλευρό τους έντεκα χιλιάδες φωνακλάδες οπαδούς, άσε που όσο νά 'ναι όλο και κανένα σφυριγματάκι θα πάρουν, δεδομένου ότι τυχόν πρόκρισή τους στην οκτάδα σημαίνει άλλο ένα σίγουρο γεμάτο γήπεδο και αυτά τα πράγματα πάντα τα λαμβάνει υπ' όψιν η γραφειοκρατία της FIBA, να μην επεκταθώ, καταλαβαινόμαστε.

Ποιος να τό 'λεγε ότι θα κινδύνευαν οι Σπανιόλοι να πάθουν τέτοιο χουνέρι, κι όμως. Και με αυτά τα δεδομένα, ελπίζω να γλιτώσουμε φέτος από το παρολί μήπως η Εθνική μας θα πρέπει να διαλέξει αντίπαλο, παναπεί να κάτσει να χάσει από τους Γάλλους π.χ. για να αποφύγει τη μία ή την άλλη ομάδα. Τι να διαλέξει ρε παιδιά, εδώ στον άλλο όμιλο γίνεται το σύστριγγλο, άσε που εμείς τελειώνουμε τα παιχνίδια μας πρώτοι την ώρα που στο Λοτζ θα μπορούν ακόμα να γίνουν ανατροπές και να αλλάξει η κατάταξη.

Αν έπρεπε να κάνω μια πρόβλεψη για τον όμιλο του Λοτζ, θα έλεγα Σλοβενία-Τουρκία-Σερβία-Ισπανία (με αυτή τη σειρά). Αλλά με χίλιες δυο επιφυλάξεις. Οπότε, αναμένουμε...


.

Άφεριμ!

Δεύτερη ήττα για την Ισπανία, τέταρτη νίκη για την Τουρκία σήμερα το απόγευμα. Το παιχνίδι ήταν ντέρμπυ και πήγαινε πόντο πόντο, οι Ισπανοί είχαν στο χέρι την ευκαιρία να το πάρουν στην τελευταία επίθεση, αλλά αυτός ο μυστήριος ο Γιουλ αποφάσισε να γίνει ο ο Ήρωας του Αγώνα, και επιχείρησε ένα κολοκοτρωνέικο μπάσιμο μέσα στο λάκκο με τα κωλοδάχτυλα, στη ρακέτα δηλαδή με όλους τους Τούρκους ψηλούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Φυσιολογικά έφαγε τα μούτρα του και το ματς πήγε στους γείτονες. Συμπεράσματα:

α) Η Τουρκία είναι πολύ δυνατή φέτος και έχει κατέβει με τσαμπουκά και με το μάτι να γυαλίζει για διάκριση. Ψηλά κορμιά έχει, σουτέρ έχει, στο ξύλο αντέχει, και γενικά είναι να τη φοβάσαι. Το κακό κουσούρι των Τούρκων είναι ότι ορισμένοι εξ αυτών έχουν την τάση να κάνουν αψυχολόγητα σουτ από του Κουτρούλη το γάμο, θέλοντας προφανώς να παραστήσουν τους δερβίσηδες, τα οποία συνήθως καταλήγουν στα σίδερα. Επίσης, έχω την εντύπωση ότι αν κάποιος αντίπαλος καταφέρει να τους τρέξει ανεβάζοντας το παιχνίδι μία ταχύτητα πάνω, οι Τούρκοι θα κλατάρουν. Δεν είναι και τόσο εύκολο βέβαια...

β) Η Ισπανία, από την άλλη, φαίνεται ότι έχει πιο σοβαρό πρόβλημα απ' όσο πιστεύαμε στην αρχή. Δεν είναι μόνο θέμα μπλαζέ διάθεσης, δηλαδή, μάλλον είναι και αγωνιστικό: ο Καλντερόν λείπει πολύ, και μολονότι ο Ρούμπιο δεν είναι καθόλου κακός πλέη-μέηκερ η ομάδα φαίνεται να παίζει χωρίς εγκέφαλο. Επίσης, με την Τουρκία φάνηκε να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στο σκληρό physical game, παρόλο που οι μισοί Ισπανοί παίζουν στο ΝΒΑ και λογικά θα έπρεπε να έχουν συνηθίσει στο ξύλο -στην τελική δεν είναι και τίποτα κιουρίες. Επιπλέον, ο Σκαριόλο δείχνει να μην εμπιστεύεται το βάθος του πάγκου του -σήμερα δεν έβαλε καθόλου τον Καμπέθας και τον Κλάμπερ, ενώ ο Μουμπρού έπαιξε μόνο 5 λεπτά. Πράγμα που σημαίνει ότι οι ταλαιπωρημένοι βασικοί παίζουν πολύ και δεν ξεκουράζονται όσο θα ήθελαν.

Το χειρότερο για την Ισπανία όμως είναι ότι έχει χάσει το ψυχολογικό πλεονέκτημα που είχε πριν από το τουρνουά. Εκεί που όλοι την θεωρούσαν σχεδόν ανίκητη, πλέον βλέπουν ότι μπορούν να τη χτυπήσουν και να την κερδίσουν -εδώ παραλίγο να τα καταφέρουν οι Εγγλέζοι! Δεν είναι περίεργο, ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η φουρνιά των Ισπανών, όπως και η αντίστοιχη δική μας, εδώ και πέντε-έξι καλοκαίρια παίζει συνεχώς σε μεγάλα τουρνουά και μάλιστα στο υψηλότερο επίπεδο. Είναι φυσιολογικό κάποια στιγμή να κουραστούν, να ξεφουσκώσουν, να βαρεθούν βρε αδερφέ. Το κακό είναι ότι τους πήραν χαμπάρι οι άλλοι, και τους την έχουν στημένη. Προμπλέμα, αμίγκος...

Τούτων λεχθέντων, προσωπικά θα προτιμούσα να μην τους βρούμε μπροστά μας στα προημιτελικά. Πράγμα που καθόλου δεν αποκλείεται, έτσι όπως κυλάει το τουρνουά...


.

Γκούτεν ναχτ, Λιλί Μαρλέν

Άκου να δεις το λοιπόν τι σκέφτηκε ο Μπάουερμαν: Σου λέει, έχω δώδεκα παίκτες ισάξιους στην ομάδα, μέτριους μεν, ισάξιους όμως στη μετριότητά τους. Θα τους αμολήσω στο γήπεδο να κάνουν συνέχεια φάουλ, μπας και εμποδίσουν αυτούς τους κερατάδες τους Έλληνες να πιάσουν ρυθμό. Θα ζητήσω κι από τη Γκουντρούνε τη μπιρμπίλω τη Σαββατογεννημένη να κάνει καμιά βασκανία μπας και χάσουν τις βολές, και μετά το πρώτο δεκάλεπτο βλέπουμε. Άντε πάμε, κι ο Άγιος Γοδεφρείδος να βάλει το χέρι του.

Έτσι κι έγινε: στο πρώτο δεκάλεπτο οι Γερμανοί κάνανε φάουλ (από ένα τουλάχιστον) σε όλες ανεξαιρέτως τις επιθέσεις της ελληνικής ομάδας -φτάσανε συνολικά τα 12. Έτσι καταφέρανε και κόψανε το παιχνίδι σε φετούλες, ενώ καταπώς φαίνεται και τα ξόρκια της Γκουντρούνε της γαλανομάτας πιάσανε τόπο, αφού ο Ζήσης πέταξε τις τέσσερις πρώτες βολές στα σίδερα και η ομάδα συνολικά ξεκίνησε με 11/20. Βέβαια αυτό που παιζόταν δεν ήταν ακριβώς μπάσκετ, ήταν μάλλον ένα κομπολόι από σφυρίγματα. Πιο πολλά κοντινά πλάνα των διαιτητών είδαμε στην τηλεόραση παρά των παικτών. Όμως το κόλπο έπιασε.

Στο δεύτερο δεκάλεπτο, ο Μπάουερμαν δεν δίστασε να πάρει δύο τάιμ-άουτ μέσα σε τρία (!) λεπτά, όταν είδε τους δικούς μας να κάνουν ένα ξεπέταγμα και να ανεβάζουν τη διαφορά στους δέκα. Μ' αυτά και μ' αυτά, το μισό ματς πέρασε με την προσπάθεια της Γερμανίας να μας κόψει την πολλή φόρα, που πέτυχε, και να ακολουθεί από κάποια σχετική απόσταση στο σκορ. Αλλά μέχρι εκεί.

Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η νίκη της ελληνικής ομάδας, κι ας λέει άλλα το σκορ. Στην πραγματικότητα, οι Γερμανοί πέρασαν μία και μόνη φορά μπροστά, 12-10 λίγο μετά τα μισά του πρώτου δεκαλέπτου, κι από εκεί και μετά ήταν συνεχώς πίσω. Ακόμα κι όταν πλησίασαν στους 4, δεν νομίζω να πίστεψε κανείς στα σοβαρά ότι μπορεί να πάρουν το ματς. Κατάφεραν όμως να χάσουν αξιοπρεπώς.

Αξιοπρεπώς;

Αυτό είναι ένα ζήτημα. Πρέπει να θεωρείται αξιοπρεπής μία ήττα μόνο και μόνο επειδή το τελικό σκορ είναι ευπαρουσίαστο; Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, εμένα πάντως αυτά τα τεχνάσματα του κουναβιού που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί στο πρώτο ημίχρονο μου φάνηκαν ελεεινά και τρισάθλια. Θέλω να πω, προχτές που ο Μπάουερμαν έλεγε ότι playing without Nowitzki is hard but it's fun, πώς το εννοούσε αυτό το fun; Γιατί βέβαια, το να χαλάς το παιχνίδι μόνο fun δεν είναι.

Αλλά δε βαριέσαι. Η Εθνική μας έστω και χωρίς fun πήρε τη νίκη-πρόκριση στους οκτώ, κι αν εκείνος ο απίθανος ο Σαφάρτζικ δεν γινόταν χτες Σουφρά-τζικ, βάζοντας τα πάντα από παντού και με κάθε απίθανο τρόπο, η διαφορά θα πήγαινε άνετα στους 15-20 πόντους. Να κρατήσει το παιδί την κασέτα από ΤΟ Παιχνίδι της Ζωής του, νά 'χει κάτι να βλέπει τα κρύα χειμωνιάτικα βράδυα στο Γκίσεν να παρηγοριέται.

Όσο για τα άλλα δύο ματς του ομίλου: πληροφορίες του ιστολογίου αναφέρουν ότι η μπάλα του αγώνα Κροατία-Ρωσία μετά το παιχνίδι δήλωσε παραίτηση και κλείστηκε σε μοναστήρι στην Κρακοβία, για να ξεχάσει την ταλαιπωρία που τράβηξε χτες με νηστεία και προσευχή. Και για το τελευταίο ματς της βραδιάς, όπου έπαιζε η Γαλλία με τη μεικτή ενός καφενείου των Σκοπίων, το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο κάλεσε την ΕΡΤ σε απολογία για μετάδοση πορνογραφικού υλικού σε ώρα υψηλής τηλεθέασης χωρίς την κατά νόμον απαιτούμενη σήμανση. Τσόντα, με άλλα λόγια.

Εν πάση περιπτώσει, Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία είναι ήδη στους οκτώ και μαθηματικά, κι εμείς αύριο περιμένουμε τις ρώσικες αρκούδες. Bring them on!


.

Σιγά τα αίματα!

Αυτά τα παληκάρια στην ΕΡΤ που παρουσιάζουν την εκπομπή για το Ευρωμπάσκετ με τον ελαφρώς ηλίθιο και άνευ φαντασίας τίτλο "Ευρωμπασκετούπολη" (λες και θα βγει ο Μίκυ Μάους με τον Γκούφυ να κάνουν διαγωνισμό καρφωμάτων), μου είναι γενικώς πολύ συμπαθή και τα χαίρομαι γιατί φαίνεται ότι το αγαπάνε στ' αλήθεια το άθλημα. Νομίζω όμως ότι έχουν την τάση να γίνονται κομματάκι υπερβολικοί ώρες-ώρες.

Τους είδα λίγο χτες το βράδυ, ας πούμε, να κάνουν ένα preview του σημερινού ματς με τους Γερμανούς. Και δώσ' του πόσο σκληρή ομάδα είναι η Γερμανία, και δώσ' του η ομάδα του προπονητή, και το βλέμμα του Μπάουερμαν που είναι πονηρό, και πόσο διασκεδάζουν χωρίς τον Νοβίτσκι, και πόσο άγνωστη και απρόβλεπτη ομάδα γίνανε χωρίς τον σούπερ-σταρ των Μάβερικς, και να προσέξουμε, και να κάνουμε και να ράνουμε...

Σιγά ρε παιδιά! Είπαμε, να μην πάρουμε ψηλά τον αμανέ και φουσκώσουν τα μυαλά μας, αλλά μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο να φοβόμαστε και τον ίσκιο μας, έτσι; Άγνωστη η Γερμανία; Μα καλά, μ' αυτούς δεν παίζουμε κάθε καλοκαίρι εδώ και τέσσερα-πέντε χρόνια, και κάθε φορά τους κάνουμε άλογα; Οι ίδιοι γκαρντ δεν παίζουν φέτος, που πέρισυ τους κάνανε οι δικοί μας ζον-πρες με παγίδες σε όλο το γήπεδο και δεν μπορούσαν να περάσουν τη σέντρα; Κι ο γερο-Φέμερλινγκ, δεν είναι το ίδιο τηλεγραφόξυλο με τις κάλτσες-ζαρτιέρες που έπαιζε τρίτη αλλαγή στους ψηλούς του Παναθηναϊκού;

Μην τρελαθούμε κιόλας, η Νατσιοναλμανσάφτ είναι ό,τι ήταν και πέρισυ και πρόπερσι: ένα μέτριο σύνολο με ψηλά και δυνατά κορμιά, χωρίς πολύ ταλέντο, πειθαρχημένοι και σοβαροί σαν καλοί Γερμανοί, αλλά μονοδιάστατοι και με περιορισμένες δυνατότητες. Κι αν μέχρι πέρισυ υπήρχε ο Νοβίτσκι, που ήταν ο αστάθμητος παράγων και μπορούσε να τινάξει οποιοδήποτε ματς στον αέρα με τις εμπνεύσεις του και το πολύπλευρο ταλέντο του, φέτος δεν υπάρχει ούτε αυτός ούτε κανένας αντίστοιχος. Μα, σου λέει, αυτός ο Μπέντσινγκ είναι ο επόμενος Νοβίτσκι! Ε και; Δηλαδή αν αύριο παίξει η Μπαρτσελόνα με τον Παναθηναϊκό, θα φοβηθεί επειδή ο Νίνης είναι ο νέος Μέσι; Ε δεν πιστεύω...

Βεβαίως, η μπάλα είναι στρογγυλή και όλα μπορεί να συμβούν σε ένα οποιοδήποτε παιχνίδι, αλλά αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί και αντικειμενικοί θα πρέπει να δεχτούμε ότι, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο του τουρνουά και με δεδομένη την αγωνιστική εικόνα τόσο τη δική μας όσο και των άλλων ομάδων, αυτοί που πρέπει να στενοχωριούνται για τα παιχνίδια με τους Έλληνες είναι οι προσεχείς αντίπαλοί μας στον Ε όμιλο και όχι εμείς. Εμάς μας φτάνει να παίξουμε το παιχνίδι μας, οι άλλοι είναι που πρέπει να κοιτάξουν πώς θα μας βάλουν τρικλοποδιά. Εμείς έχουμε καιρό να σπαζοκεφαλιάσουμε αργότερα, όταν πάμε στα νοκ-άουτ, νομίζω;


.

Αριθμολαγνεία

Το χτεσινό πρόγραμμα του τουρνουά δεν περιελάμβανε αγωνιστική δράση, αφού η μέρα ήταν αφιερωμένη σε χαλάρωμα, χαλάουα και εκτελούνται μεταφοραί-μετακομίσεις από πολωνικό θέρετρο σε πολωνικό θέρετο. Πληροφορίες που αναφέρουν ότι ο Καζλάουσκας κάλεσε στο ξενοδοχείο τρεις ορθόδοξους παπάδες κι άλλους τρεις καθολικούς, να κάνουν ευχέλαιο μη σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και τραυματιστεί κανένας γκαρντ, ελέγχονται ως ανακριβείς.

Ελλείψει παιχνιδιών, το λοιπόν, ήταν μια καλή ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά της διοργάνωσης. Τα οποία στατιστικά, ναι μεν μετά το τουρνουά δεν θα τα θυμάται κανένας, αλλά κατά τη διάρκεια έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον, στο βαθμό που μπορεί να τσεκάρει κανείς αν τεκμηριώνουν την αγωνιστική παρουσία της ομάδας στο γήπεδο.

Τι βλέπουμε λοιπόν; Ότι:

α) Η Εθνική μας ομάδα φιγουράρει πρώτη στον πίνακα με την καλύτερη επίθεση, με Μ.Ο. κάτι λιγότερο από 90 πόντους/αγώνα. Πρωτοφανές, νομίζω. Επίσης είναι πρώτη σε ευστοχία στα σουτ εντός παιδιάς συνολικά και στα δίποντα ειδικότερα, και τρίτη στα τρίποντα πίσω από Βρετανούς (εεε;) και Τούρκους. Ναι, αλλά στις βολές; Χμμ, εκεί έχουμε όντως ένα θεματάκι, με ποσοστό 74,4 %, που σημαίνει χοντρικά 7 πεταμένες βολές ανά παιχνίδι (στις 27 που σουτάρουμε ανά Μ.Ο.). Μαντέψτε όμως: οι άλλοι είναι χειρότεροι από μας! Πράγματι, στον σχετικό πίνακα έχουμε μπροστά μας μόνο Τούρκους και Σλοβένους, ενώ οι μισές ομάδες του τουρνουά σουτάρουν με ποσοστά κάτω από 70 %. Χειρότεροι όλων οι Γάλλοι, που με το ζόρι βάζουν τις μισές. Ο Τζον Κόρφας θα τραβούσε τα μαλλιά του απ' τη ρίζα. Επίσης η Εθνική μας είναι δεύτερη στις ασίστ πίσω από τους Πολωνούς.
Στον επιθετικό τομέα, τα στραβά μας είναι δύο: τα επιθετικά ριμπάουντ (σε σύνολο 67 χαμένων σουτ έχουμε μαζέψει μόλις 16 σκουπίδια) και τα λάθη (σχεδόν 15 ανά ματς). Θέλουν και τα δύο προσοχή, εκτός πια κι αν συνεχίσουμε σε όλο το τουρνουά να έχουμε τόσο ψηλά ποσοστά ευστοχίας.

β) Στα μετόπισθεν: Τρίτη καλύτερη άμυνα πίσω από Γαλλία και Σερβία, πρώτοι στα αμυντικά ριμπάουντ, πρώτοι στα κλεψίματα (η κληρονομιά του Διαμαντίδη!). Είναι ενδιαφέρον ότι, σε σύνολο 100 άστοχων σουτ των αντιπάλων μας έχουμε μαζέψει 84 ριμπάουντ, άρα έχουμε επιτρέψει μόνο 16 επιθετικά (ίσως 2-3 περισσότερα, από βολές). Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι έχουμε επιτρέψει στους αντιπάλους μας μόνο 42,2 % ποσοστό ευστοχίας, και τους υποχρεώνουμε σε 15 λάθη ανά παιχνίδι. Μόνο στις τάπες δεν τα πάμε καλά φέτος.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι όλες αυτές οι στατιστικές πρωτιές της ομάδας δεν συνοδεύονται από αντίστοιχες ατομικές διακρίσεις των παικτών. Στις πρώτες δεκάδες του τουρνουά δεν έχουμε εκπρόσωπο ούτε στο σκοράρισμα, ούτε στις ασίστ, ούτε στα κλειψίματα. Μόνο ο Μπουρούσης είναι μέσα, στον πίνακα με τους καλύτερους ριμπάουντερ. ....Χμμμ... Ναι... Και ο Σπανούλης: πρώτος στα λάθη :(
Επίσης ο χρόνος συμμετοχής μοιράζεται συμμετρικά: πάνω από 25 λεπτά ανά παιχνίδι παίζουν μόνο ο Σπανούλης κι ο Μπουρούσης, αλλά ο τελευταίος ξεκουράστηκε ένα ολόκληρο ματς.

Με δυο λόγια, η στατιστική εικόνα της Εθνικής επιβεβαιώνει αυτά που βλέπουμε μέχρις ώρας στο παρκέ: ομαδική δουλειά τόσο σε άμυνα όσο και σε επίθεση, μοίρασμα του χρόνου συμμετοχής, και παίκτες που προσφέρουν ο καθένας το κατιτίς του, χωρίς να υπάρχει κάποιος που αναλαμβάνει όλη τη δουλειά σε οποιονδήποτε τομέα. Στον αντίποδα, επιβεβαιώνει και τα σημεία όπου θέλουμε βελτίωση, όπως τα λάθη.

Και μερικά ακόμη ενδιαφέροντα στοιχεία από τους πίνακες:

• Δύο από τις προσεχείς μας αντιπάλους, Γερμανία και Γαλλία, έχουν τις χειρότερες επιθέσεις από τις ομάδες που συνεχίζουν. Επίσης είναι και από τις πιο άστοχες συνολικά εντός παιδιάς (οι Γάλλοι ειδικά είναι γενικώς από τους πιο άστοχους σε κάθε κατηγορία).

• Τις πιο πολλές ελεύθερες βολές τις σουτάρουν οι Ισπανοί (χμμμ), πάνω από 35 ανά ματς (ξανά χμμμ...). Αλλά πετάνε στο σίδερο μία στις τρεις. Μήπως, μήπως λέω, τους παίζουν λιγουλάκι, αχεμ, προσεκτικά οι διαιτητές (σχεδόν 30 φάουλ ανά ματς κερδίζουν);

• Τα πιο πολλά σουτ στο τουρνουά τα κάναν... οι Βούλγαροι (προφανώς, στο γάμο του καραγκιόζη).

• Οι Γερμανοί επιτρέπουν στον αντίπαλο τα λιγότερα σουτ και ρίχνουν το περισσότερο ξύλο (πάνω από 30 φάουλ ανά παιχνίδι), ενώ οι Γάλλοι υποχρεώνουν τους αντιπάλους τους στα χαμηλότερα ποσοστά ευστοχίας. Με άλλα λόγια, έχουμε μπροστά μας δύο αντιπάλους με τάση προς το καταστροφικό μπάσκετ.

Αυτά. Να πω τη μαύρη αλήθεια μου, τα βαρέθηκα κιόλας τα νούμερα, απαπά δεν το ξανακάνω.


.